บทที่ 11 — เรื่องเล่าเก่า ๆ
ผมขึ้นไปถึงชั้นสองแล้วทรุดลงข้างเตียง
มือยังถือสายชาร์จแน่น ผมคลายทีละนิ้ว พบว่าข้อมือปวดเพราะออกแรงบีบอยู่นานเกินไป ความรู้สึกเจ็บจริง ๆ ช่วยยืนยันว่าผมยังมีร่างกาย ยังหายใจ และยังไม่หมดสติไปเสียก่อน
แม่ตายแล้ว
ความคิดนั้นชัดเจน แต่ภาพมือในตู้กลับไม่ยอมอยู่เฉย ๆ ผมเห็นมันซ้ำแม้หลับตา บางครั้งปลายนิ้วเคลื่อนไหว บางครั้งไฝเม็ดนั้นอยู่ผิดนิ้ว พอพยายามจดจำให้แน่ใจ ภาพก็ยิ่งไม่ตรงกับเมื่อครู่
ผมกดโทรหาโจฮวน
เขารับสายหลังเสียงเรียกครั้งที่สอง
“แกอยู่ไหน” ผมถาม
“หน้าบ้าน ยังอยู่ตรงนี้”
“ฉันเห็นแม่”
“อะไรนะ”
“เห็นมือแม่อยู่ในตู้ครัว”
ปลายสายเงียบไป
“แกแน่ใจเหรอ”
“มีไฝตรงนิ้ว” ผมตอบเร็วเกินไป “แม่มีไฝตรงนั้นมาตั้งแต่ฉันยังเด็ก ฉันจำได้ ฉันจำได้จริง ๆ”
“เสี่ยวหลิน ฟังฉันนะ”
“เธอตายแล้ว โจฮวน ฉันคิดว่าเธอตายแล้ว”
“ตอนนี้อย่าเพิ่งลงไปอีก”
“ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ”
“ฉันแจ้งไปแล้ว”
ผมกำโทรศัพท์แนบหู
“ตำรวจว่าไง”
“กำลังตรวจสอบอยู่”
“ตรวจสอบอะไร คนอาจถูกฆ่าในบ้านนี่”
“เขาต้องรู้ก่อนว่าเราพูดถึงที่ไหน”
ประโยคนี้ทำให้ผมเงียบ
โจฮวนถอนหายใจ เป็นเสียงเหนื่อย ๆ ที่ผมคุ้นเคย เวลาเราเถียงกันเรื่องไร้สาระเขามักถอนหายใจแบบนี้ก่อนยอมเป็นฝ่ายขอโทษ ทั้งที่หลายครั้งเขาไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
“แกจำตอนเรียนมหาวิทยาลัยได้ไหม” เขาถามกะทันหัน
“ทำไม”
“ตอนเราติดฝนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ แกบอกว่าถ้ามีเรื่องอะไรขึ้นมาแกจะโทรหาฉันก่อนใคร”
ผมนึกถึงหลังคาสีแดงเปียกฝน เสียงรถผ่านถนน และแก้วกาแฟกระดาษอุ่น ๆ ในมือ
แต่ภาพหลังคานั้นไม่ชัด
ผมจำได้ว่าเราคุยกัน จำเสียงหัวเราะได้ กลับจำไม่ได้ว่าเราเรียนคณะเดียวกันหรือรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไร
“โจฮวน” ผมถามเบา ๆ “เราเจอกันครั้งแรกตอนไหน”
เขาเงียบ
“ตอนมหาวิทยาลัยไง”
“ปีไหน”
“เสี่ยวหลิน ตอนนี้แกไม่ควรฝืนคิดเรื่องนั้น”
ผมมองโทรศัพท์ ราวกับจะมองทะลุมันไปถึงใบหน้าเขา
“ทำไม”
“เพราะตอนนี้แกต้องปลอดภัยก่อน”
ผมอยากเชื่อเขา แต่คำตอบที่ไม่ตอบคำถามทำให้หัวใจหนักขึ้น
มีเสียงเคาะประตู
ผมเกือบทำโทรศัพท์ตก
“เสี่ยวหลิน แม่เองจ้ะ”
เสียงนั้นอ่อนโยนมาก อ่อนโยนพอจะทำให้ผมคิดถึงแม่ก่อนจะนึกถึงมือในตู้เสียอีก
“เปิดให้แม่หน่อยได้ไหม”
ผมเอามือปิดไมโครโฟนแล้วตอบ “ผมจะนอนครับ”
“นิดเดียวก็ได้ แม่อยากดูว่าลูกไม่สบายหรือเปล่า”
“ผมไม่เป็นไร”
“แม่ทำให้ลูกกลัวเหรอ”
คำถามนั้นทำให้ผมสะดุ้ง
เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงเบาลง “วันนี้ลูกดูไม่เหมือนเดิมเลย”
ผมมองช่องใต้ประตู ในความสว่างของห้อง เห็นเงารองเท้าคู่หนึ่งหยุดอยู่หน้าบานไม้
“แม่ขอโทษนะ ถ้าแม่ทำอะไรไม่ดี”
จู่ ๆ ผมก็อยากร้องไห้
แม่จริง ๆ เคยขอโทษผมแบบนี้ในช่วงสามเดือนที่ตาบอด เธอขอโทษทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด เพียงเพราะวันนั้นผมหงุดหงิดใส่แล้วไม่ยอมกินข้าว
“แม่ครับ” ผมพูดโดยไม่คิด
“จ๊ะ”
ผมเกือบถามว่า แม่ใช่แม่ผมจริง ๆ หรือเปล่า
แต่คนที่ยืนหน้าประตูอาจตอบว่าใช่ และผมไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอย่างไรต่อ
“ไม่มีอะไรครับ”
เงาใต้ประตูขยับ
“พรุ่งนี้แม่จะทำโจ๊กฟักทองให้อีกนะ”
แล้วเสียงฝีเท้าก็ห่างไป
ผมยกโทรศัพท์กลับมาแนบหู
“โจฮวน”
ปลายสายเงียบ
“ได้ยินฉันไหม”
“ได้ยิน” เขาตอบในที่สุด
“แกว่าฉันบ้าหรือเปล่า”
“ไม่”
เขาตอบเร็วมากจนผมสงสัยว่าเขาตอบเพราะรู้ หรือเพราะไม่อยากให้ผมกลัว
“งั้นช่วยบอกหน่อยว่าอะไรคือเรื่องจริง”
อีกครั้งที่โจฮวนเงียบ
ตรงช่องใต้ประตูไม่มีเงาคนแล้ว แต่ผมยังจ้องมันอยู่
“ฉันกำลังพยายาม” เขาพูด
ผมไม่รู้ว่าเขากำลังพยายามช่วยผมหรือกำลังพยายามทำอะไรอย่างอื่น
---