บทที่ 12 — รอยหมึก

ผมไม่รู้ว่าตัวเองกลับมานึกถึงกระดาษแผ่นแรกเมื่อไร

อาจเป็นตอนที่โจฮวนบอกให้ผมอย่าเชื่อสิ่งที่เห็น หรืออาจเป็นตอนที่แม่ถามว่าทำให้ผมกลัวหรือเปล่า ข้อความนั้นอยู่ในถังขยะข้างโต๊ะ ผมจำได้ชัดว่าโยนทิ้งลงไปตอนเช้า

ผมเดินไปหยิบถังออกมา

ทิชชู่หนึ่งก้อนอยู่ด้านบนสุด ราวกับไม่มีใครเคยใช้ถังใบนี้อีกเลยตลอดวัน

ผมคลี่ออกบนโต๊ะ

อย่าบอกพวกเขานะว่านายมองเห็นแล้ว

ลายมือโย้เย้ ตัวหนังสือบางตัวกดลึกจนกระดาษขาด ผมพลิกกลับมาดูด้านหลัง ไม่มีอะไร

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้มือผมหยุด

ลักษณะการเขียนตัวอักษรท้ายประโยคเหมือนลายมือผม

ผมลองหยิบปากกาจากลิ้นชัก เขียนประโยคเดียวกันลงบนกระดาษสมุด ตัวหนังสือของผมสั่นเพราะกลัว แต่หัวของตัวอักษรกลับเอียงเหมือนกันในจังหวะเดียวกัน

ผมยืนมองอยู่หลายนาที ก่อนนึกถึงสิ่งที่เห็นใต้เตียงตอนหลบจากพ่อแม่

รอยหมึกสีดำหลายแถวใต้แผ่นไม้

ตอนนั้นไม่มีเวลาอ่าน

ตอนนี้ผมยังมีเวลาหรือเปล่า

นาฬิกาบนโต๊ะบอกเวลา 19.13 น.

ผมมุดลงไปโดยถือโทรศัพท์เปิดไฟฉายไว้ในมือ แสงสะท้อนกับฝุ่นบาง ๆ ที่เกาะตามไม้ ผมไม่เคยสังเกตเลยว่าใต้เตียงมีพื้นที่มากกว่าที่คิด กลิ่นไม้เก่าเจือกลิ่นผ้าปูที่นอนซึ่งถูกแดดมาทั้งวัน

ผมยื่นโทรศัพท์ขึ้นไปส่องด้านล่างของฐานเตียง

มีตัวอักษรเต็มไปหมด

บางบรรทัดเขียนทับกัน บางบรรทัดยาวไปจนสุดขอบ แรงมือหนักจนหมึกซึมเข้าร่องไม้

ผมไล่อ่านจากประโยคที่ชัดที่สุด

ถ้านายอ่านอยู่นี่ แปลว่านายยังไม่ออกไป

หัวใจผมเต้นแรง

บรรทัดถัดมาเขียนว่า

อย่าเชื่อใบหน้า อย่าเชื่อเสียง อย่าเชื่อคำว่าแม่

ผมกลืนน้ำลาย พยายามเลื่อนแสงไฟตามข้อความ

ฉันเคยมาถึงตรงนี้แล้ว

ครั้งนี้เป็นครั้งที่ห้า

ทุกครั้งจะจบก่อนสองทุ่ม

นายจะลืม แล้วทุกอย่างจะเริ่มใหม่

ผมอ่านต่อไม่ไหวชั่วครู่

ลูป

คำนี้ผุดขึ้นมาเอง ไม่มีใครเขียนเอาไว้ในบรรทัดที่ผมเห็น แต่ความหมายทั้งหมดชี้ไปทางเดียวกัน

ผมพยายามนึกว่าเมื่อวานทำอะไร เมื่อสัปดาห์ก่อนกินอะไร หรือก่อนตาบอดทำงานอะไร ภาพมีอยู่เต็มหัว แต่พอจับรายละเอียดกลับเลือนรางราวกับมองผ่านกระจกฝ้า

ผมกดโทรหาโจฮวนอีกครั้ง คราวนี้สายดังอยู่นานกว่าเดิม

“โจฮวน” ผมกระซิบทันทีเมื่อเขารับ “ฉันเจออะไรบางอย่าง”

“อย่าอ่านต่อ”

ผมนิ่ง

“แกว่าอะไรนะ”

“เสี่ยวหลิน ฟังฉันก่อน”

“แกยังไม่รู้เลยว่าฉันเจออะไร”

โจฮวนไม่ตอบ

ผมค่อย ๆ เงยหน้ามองข้อความอีกครั้ง

โจฮวนจะห้ามนาย

เขาจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังอย่างสมเหตุสมผล

อย่าเชื่อเขา

ลมหายใจผมกระแทกโทรศัพท์

“แกอยู่ไหนกันแน่” ผมถาม

“ฉันอยู่ตรงนี้”

“ตรงไหน”

เขาพูดชื่อผมเบา ๆ อย่างที่คนพยายามปลอบคนไข้จะพูด

ผมตัดสาย

ใต้บรรทัดสุดท้ายมีรอยกรีดลึกบนเนื้อไม้ ราวกับคนเขียนต้องหยุดใช้ปากกาแล้วเปลี่ยนไปใช้อะไรที่คมกว่า

ถ้าอยากหยุดมัน ต้องจัดการสองคนนั้นก่อนเวลา 20.00 น.

ผมไล่แสงลงมาอีกนิด

มีข้อความสั้น ๆ อีกบรรทัด เขียนเบากว่าทั้งหมด ตัวอักษรแทบจมหายไปในลายไม้

แต่ครั้งก่อนฉันก็คิดว่ารู้วิธีแล้ว

ผมนอนนิ่งอยู่ใต้เตียง

ข้อความที่สั่งให้ฆ่าพวกเขาอยู่ต่อหน้า ขณะที่ประโยคสุดท้ายกลับทำลายความมั่นใจของมันเอง

คนเขียนเป็นใคร

ถ้าเป็นผมจริง ทำไมผมจึงทิ้งคำเตือนที่ขัดแย้งกันไว้

ผมมองนาฬิกาบนจอโทรศัพท์

19.21 น.

มีเสียงฝีเท้าค่อย ๆ เดินมาหยุดหน้าห้อง

แล้วใครบางคนก็เคาะประตูสามครั้ง

“เสี่ยวหลิน”

เป็นเสียงพ่อ

“พ่ออยากคุยด้วยหน่อย”