บทที่ 19 — อาหารที่ยังอุ่นอยู่
ป้านั่งอยู่ตรงเก้าอี้แถวหน้าของห้องพักรับรอง
เธอถือถุงผ้าสีน้ำตาลที่ผมจำได้ดี และกำลังอ่านฉลากยาบนขวดน้ำพลาสติกอย่างจริงจังราวกับต้องสอบเรื่องส่วนประกอบให้ผ่าน เมื่อเงยหน้ามาเห็นผม เธอรีบเก็บขวดน้ำลงถุง แต่ไม่ได้ลุกพรวดเข้ามากอด
“เป็นไง” เธอถาม
ผมคิดคำตอบไม่ออก
“เหนื่อยครับ”
“ก็ดูออก”
ป้าขยับเก้าอี้ข้างตัวออกให้ ผมนั่งลง เธอส่งน้ำให้ เปิดฝามาแล้วหนึ่งรอบเพื่อให้หมุนง่ายแต่ไม่ได้ถอดฝาทิ้ง
เป็นวิธีที่ป้าทำมาตั้งแต่ผมยังเด็ก ตอนที่ผมพยายามยืนยันว่าตัวเองโตแล้วและเปิดฝาขวดเองได้
“กินอะไรหรือยัง” เธอถาม
ผมส่ายหน้า
“นึกแล้ว”
ป้าล้วงกล่องอาหารออกมาจากถุงผ้า ข้างในเป็นโจ๊กฟักทองที่ยังอุ่นอยู่ ฝามีหยดน้ำเกาะเต็มไปหมด เธอวางกล่องบนโต๊ะเล็ก แล้วส่งช้อนพลาสติกให้
ผมมองโจ๊ก
ชั่วขณะหนึ่ง กลิ่นฟักทองทำให้ผมเห็นดวงตาขาวผิดปกติคู่หนึ่ง ยิ้มสีแดงสด และช้อนที่ยื่นมาถึงปาก
นิ้วผมเกร็งโดยไม่ตั้งใจ
ป้าสังเกตเห็น
“ไม่ชอบเหรอ”
“เปล่าครับ”
“ถ้าไม่กินก็บอก เดี๋ยวซื้ออย่างอื่น”
ผมส่ายหน้าอีกครั้ง
ป้าไม่ซักต่อ เธอเพียงเลื่อนกล่องให้ห่างจากขอบโต๊ะแล้วนั่งรอ
ผมตักคำแรกขึ้นมาเป่า กลิ่นอุ่น ๆ ลอยขึ้นมาแตะจมูก รสหวานจาง ๆ ของฟักทองตามด้วยข้าวที่ต้มจนเนียน
มันเป็นอาหารธรรมดา
ไม่มีใครจ้องว่าผมกะพริบตาหรือเปล่า ไม่มีใครยื่นช้อนเข้ามาใกล้เกินไป ไม่มีคำสัญญาที่ต้องรับปาก ไม่มีเงาใต้ประตู
ผมกินช้า ๆ
“หมอบอกว่าไงบ้าง” ป้าถามหลังผมกินไปหลายคำ
“ต้องคุยกันอีกครับ”
“อืม”
ผมนึกว่าป้าจะถามต่อ แต่เธอกลับหยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำที่หยดข้างกล่อง
“ป้า”
“อะไร”
“ผมเห็นพ่อ”
มือป้าหยุดนิ่ง
“ในความทรงจำ” ผมรีบพูด “ไม่ใช่จริง ๆ”
เธอวางทิชชู่ลง
“แล้วเป็นยังไง”
ผมมองช้อนในมือ
“พ่อกลัวด้วย”
ป้าเงียบไปนาน
“แน่สิ” เธอพูดในที่สุด “ใครเจอแบบนั้นจะไม่กลัว”
ผมหันไปมองหน้าเธอ
“แต่พ่อก็ยังซ่อนผมไว้”
ป้าพยักหน้า ช้า ๆ
“พ่อแกคงคิดอย่างเดียวว่าจะทำยังไงให้แกรอด”
เธอไม่ได้พูดเหมือนรู้ว่าความคิดสุดท้ายของพ่อเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้ได้ แต่ผมได้ยินความเชื่อของคนที่เคยรู้จักพ่อจริง ๆ อยู่ในน้ำเสียงนั้น
“ผมรอเขานานมาก” ผมพูด
ป้ามองผม
“ผมรู้ว่ามันผ่านมาแล้วสิบสี่ปี แต่ผมยังรู้สึกเหมือนรออยู่”
“ป้ารู้”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้ตาผมร้อนขึ้น
“วันนี้ผมเห็นเด็กคนนั้นด้วย”
“เด็กไหน”
“ผมเอง ตอนสิบสองขวบ”
ป้าไม่ได้หัวเราะหรือถามว่าผมฝันไปหรือเปล่า เธอค่อย ๆ พับถุงผ้าให้เรียบร้อยแล้ววางบนตัก
“เขาเป็นยังไง”
ผมคิดอยู่นาน
“ตัวเล็กกว่าที่ผมจำได้เยอะเลย”
ป้าก้มหน้า เม้มริมฝีปากเหมือนกำลังพยายามไม่ร้องไห้
“แกก็ตัวเล็กจริง ๆ นั่นแหละ” เธอพูด “ตอนป้าไปรับ แกยังใส่เสื้อที่แขนยาวเกินมือนิดหนึ่งอยู่เลย”
ผมจำเสื้อตัวนั้นไม่ได้
และผมก็ไม่จำเป็นต้องบังคับตัวเองให้นึกออกทันที
ผมตักโจ๊กอีกคำ
“ป้า”
“ว่า”
“วันหลังเล่าเรื่องแม่ตอนเด็กให้ฟังอีกได้ไหม”
เธอหันมามองอย่างประหลาดใจ
“ได้สิ”
“เรื่องที่แม่แอบหนีเรียนไปซื้อขนมน่ะ”
ป้าหัวเราะออกมาเบา ๆ
“แม่แกไม่ได้แอบหนีเรียนหรอก ป้านั่นแหละตัวต้นเรื่อง”
“จริงเหรอ”
“เออ แล้วอย่าไปเล่าให้ใครฟังเชียว”
ผมหัวเราะทั้งที่ยังมีน้ำตาติดอยู่ตรงหางตา
ไม่ใช่เสียงหัวเราะดังมาก และไม่ได้ทำให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นหายไป
ผมยังคิดถึงพ่อแม่ ยังจำคืนในบ้านหลังนั้นได้ และคงมีอีกหลายวันที่คำสัญญาของพ่อกลับมาทำให้เจ็บ
แต่ขณะนี้ผมนั่งอยู่ข้างป้า
กล่องโจ๊กอุ่นอยู่ในมือ
นอกหน้าต่างมีคนเดินผ่านไปตามทางเท้า รถคันหนึ่งจอดรอสัญญาณไฟ แล้วขยับออกไปเมื่อไฟเปลี่ยนสี
โลกยังดำเนินต่อไป
ผมตักโจ๊กจนหมดกล่อง ก่อนยื่นถ้วยให้ป้า
“อิ่มแล้วเหรอ”
“ครับ”
“ดี งั้นกลับบ้านกัน”
ผมลุกขึ้น
ป้ารอให้ผมเก็บโทรศัพท์และสวมรองเท้าเรียบร้อย ไม่เร่ง ไม่ดึงแขนให้เดินเร็วขึ้น
เมื่อเราเดินถึงประตู ผมหันกลับไปมองห้องรับรองอีกครั้ง
ไม่มีใครอยู่ใต้เก้าอี้ ไม่มีข้อความบนพื้น ไม่มีสิ่งใดรอให้ผมกลับไปแก้ไข
ผมจึงเดินออกมา
ไม่ใช่เพราะลืมสิ่งที่เกิดขึ้น
แต่เพราะวันนี้ผมเริ่มเชื่อแล้วว่า การเดินออกมาไม่ใช่การทอดทิ้งใคร