บทที่ 21 — โกสต์บัสเตอร์ (5)
สำนักงานทีมสามแห่งหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษ
ชินชีอน หัวหน้าทีมสาม เป็นหญิงสาวผมดำท่าทางสงบนิ่ง เธอเปิดภาพถ่ายขึ้นบนจอนำเสนอในสำนักงาน แล้วบรรยายให้ลูกทีมฟัง โดยมีหัวหน้าทีมพัคที่แวะมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นร่วมฟังอยู่ด้วย
ภาพนั้นเป็นชายผมดำสีหน้าสงบ โยฮัน
“คิมโยฮัน เติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า อายุยี่สิบเอ็ดปี โสด จากข้อมูลของมหาวิทยาลัยและร้านคาเฟ่การ์ตูนที่เพิ่งลาออก เขาขยันและทำงานที่ได้รับมอบหมายได้ดี แต่ไม่เคยเข้าร่วมงานเลี้ยงดื่มหรือสังสรรค์ และไม่มีเพื่อนสนิทที่โดดเด่น... หากมีคนเข้ามาคุย เขาจะตอบอย่างเป็นมิตร แต่ไม่เคยเริ่มชวนคุยเอง คนรอบข้างบอกว่าไม่รู้จักเขาจริง ๆ เพราะไม่เคยคุยกันลึกซึ้ง”
น้ำเสียงสงบของชีอนดังทั่วห้อง
“นี่คือข้อมูลพื้นฐานของคิมโยฮัน ซึ่งตอนนี้ฉันมองว่าเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมที่มหาวิทยาลัย”
หัวหน้าทีมพัคมองภาพโยฮันแล้วถาม “ช่วงนี้ทุกคนยุ่งกับคดีอื่นจนไม่ค่อยสนใจคดีนี้ เธอไปสืบเองต่างหากเหรอ”
ชีอนพยักหน้า
“ค่ะ มันติดใจฉันมาตลอด”
“มีหลักฐานไหม”
“ไม่มีค่ะ นอกจากดูจากสถานการณ์แล้ว เขาเข้ากับลักษณะคนร้ายมากที่สุดในหมู่นักศึกษาที่อยู่ในห้องบรรยายตอนอาจารย์เสียชีวิต”
“...สัญชาตญาณล้วน ๆ สินะ”
หัวหน้าทีมพัคพยักหน้า
“ก็นะ เธอเป็นคนประเภทที่เห็นหัวหน้าทีมคิมข้างห้องเปลี่ยนจากข้าวหมูทอดที่กินทุกวันไปกินสปาเกตตีสักครั้ง แล้วก็จะ...”
เขาขมวดคิ้ว เลียนแบบสายตาจ้องจับผิดของชีอน
“‘ทำไมวันนี้เขากินสปาเกตตี ทั้งที่ปกติกินแต่ข้าวหมูทอด... น่าสงสัย’”
เจ้าหน้าที่หญิงคนใหม่กลั้นหัวเราะไม่อยู่
“พรืด—ขะ... ขอโทษค่ะ!”
ชีอนหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว
“...”
เธอพูดเสียงงอนเล็กน้อย
“...ฉันคิดว่านั่นก็เป็นเหตุผลเพียงพอให้ระวังนะคะ”
“เอาเถอะ เรื่องนี้เกี่ยวกับสิ่งลี้ลับ ไม่มีหลักฐานแน่นหนา สัญชาตญาณก็อาจเป็นเหตุผลพอให้สืบได้ แต่—”
หัวหน้าทีมพัคพูดต่อ
“เธอกำลังจะออกไปสืบคดีอื่นแล้ว อย่าหักโหมนักล่ะ”
“...จริงด้วยค่ะ เข้าใจแล้ว”
ระหว่างเก็บของในสำนักงาน ชีอนบอกลูกทีมว่า “เรื่องนี้ฉันสืบเป็นการส่วนตัวเท่านั้น ทุกคนไม่ต้องกังวล ตั้งใจทำคดีที่ได้รับมอบหมายก็พอ”
ลูกทีมต่างถอนหายใจโล่งอก เธอแค่มาแบ่งปันข้อมูล โชคดีที่ไม่ได้หมายถึงงานเพิ่ม
ชีอนไม่ใช่หัวหน้าที่รีดเค้นลูกน้องเพื่อเอาผลงาน ตรงกันข้าม เธอจัดสรรภาระงานอย่างเหมาะสม แต่ช่วงหลังมีงานทะลักเข้ามามากเกินไปจริง ๆ
ชีอนเก็บแฟ้มคดีฆาตกรรมมหาวิทยาลัย แล้วเปิดเอกสารคดีใหม่ที่ตำรวจส่งต่อมาเพราะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
[วีคเอนด์ ฟาร์ม — ประสบการณ์เลี้ยงปศุสัตว์]
ภายนอกเป็นเพียงฟาร์มธรรมดาที่เปิดให้ผู้คนทดลองเลี้ยงสัตว์...
แต่มีผู้มาเยือนหลายคนหายตัวไป
ตำรวจตรวจสอบสถานที่แล้ว แต่ไม่พบหลักฐานชัดเจน
ชีอนหรี่ตา
ฟาร์มปศุสัตว์เป็นสถานที่ที่น่าสงสัยน้อยที่สุดหากต้องการเลือด เนื้อ และหนังสัตว์
มันอาจเป็นห้องปฏิบัติการของจอมเวทที่ปลอมตัวเป็นฟาร์ม
...หรือไม่ก็ขบวนการค้าอวัยวะ
ไม่ว่าทางไหนก็เลวร้ายทั้งนั้น
§
§
§
ความกังวลของชีอนไม่ได้ไร้เหตุผล ข้อสงสัยทั้งสองอย่างถูกต้อง
วีคเอนด์ ฟาร์มเป็นห้องปฏิบัติการของจอมเวท และยังค้าอวัยวะด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ยังขายเนื้อมนุษย์อีกต่างหาก
ในห้องผ่าตัดใต้ดินของบ้านพักในวีคเอนด์ ฟาร์ม หญิงสาวใบหน้าเรียวสวยระดับดาราและเล็บตกแต่งอย่างดีเหลือกตาขึ้นข้างหนึ่ง
“ค้นหากันแทบตายยย แต่ก็ยังไม่เจอคัมภีร์เวทมนตร์เหรอ แหม คงเหนื่อยกันมากเลยสินะ”
ต่อหน้าคำพูดของคิมมีรยอ หนึ่งในลูกเวรของท่านประธานคิม ผู้จัดการคิมซึ่งหน้าตาเหมือนอันธพาลมีการศึกษาก็ก้มศีรษะลึก
“ขอโทษครับคุณหนู ให้คนธรรมดาอย่างพวกเราไปตามหา...”
“หมายความว่าฉันต้องวิ่งไปหาด้วยตัวเองหรือไง”
“ไม่ครับ! ขอโทษครับ!”
ผู้จัดการคิมก้มต่ำกว่าเดิม
เขาแอบเหลือบมองสำเนาคัมภีร์เวทมนตร์ในมือคิมมีรยออย่างระมัดระวัง...
‘กุลท์ เด กูล’
ชื่อดั้งเดิมคือ Cultes des Goules หรือ ‘ลัทธิแห่งกูล’
คัมภีร์ที่ศึกษาความเยาว์วัยและอายุยืนยาวผ่านการกินเนื้อมนุษย์
‘อีเหี้ยเอ๊ย’
...เขาสบถในใจ
และพาลด่าลูกเวรทุกคนของท่านประธานคิมที่ถอดแบบนิสัยทารุณลูกน้องมาจากพ่อไม่มีผิด
‘ไอ้พวกเวรที่เอาสำเนาคัมภีร์ซึ่งท่านประธานให้มาเล่นเป็นจอมเวท...’
พวกมันนึกว่าตัวเองเป็นจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่
คิมมีรยอมองผู้จัดการคิมที่ก้มหน้าอยู่ เจ้าคนธรรมดาโง่เง่านั่น แล้วจิ๊ปากก่อนสั่ง
“ชิ ช่างเถอะ พ่อบอกว่าจะเอาไปใช้ในงานเลี้ยง ขนเนื้อพวกนี้ไปก็พอ”
เธอพยักพเยิดไปทางศพบนโต๊ะผ่าตัดที่กะโหลกถูกผ่าเปิดและสมองถูกนำออกไปแล้ว
ผู้จัดการคิมค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น
“...รับทราบครับ”
ทั้งที่ตัวเองก็รับเงินทำงานให้พวกมัน จึงไม่อยู่ในฐานะจะพูดแบบนี้นัก แต่ไอ้พวกเวรนี่ทำเรื่องชวนสะอิดสะเอียนไม่หยุด
หลังให้ผู้จัดการคิมขนศพออกจากห้องผ่าตัดซึ่งใช้เป็นห้องปฏิบัติการด้วย มีรยอก็สกัดต่อมไพเนียลจากสมองที่นำออกมา ตามคำสั่งในคัมภีร์ เธอผสมมันกับส่วนผสมต่าง ๆ และเนื้อมนุษย์เพื่อทำเม็ดยาอายุวัฒนะ
จากนั้นเธอเผยอริมฝีปากแดง กลืนยาเม็ดหนึ่งลงไปเพื่อเปิดดวงตาที่สามและเพิ่มพลังลี้ลับ ตามที่สำเนา ‘กุลท์ เด กูล’ สอนไว้
ยาเสพติดที่ผสมอยู่ในเม็ดยาทำให้ร่างมีรยอสั่นสะท้าน และชั่วขณะหนึ่งเธอก็เห็นภาพหลอน
“...”
...แต่ยังไม่พอ
หากจะฆ่าพี่น้องที่เป็นพี่น้องกันแค่ในนาม และพ่อที่มีชีวิตยืนยาวเกินไป เธอต้องการคัมภีร์ของจริง ไม่ใช่ของปลอมแบบนี้
ตามข่าวกรองจากหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษ มีคัมภีร์เวทมนตร์ปรากฏขึ้นในเกาหลีแน่นอน
แต่ว่า...
‘ทำไมมันไม่ปรากฏต่อหน้าฉันสักที...!’
ชีวิตนี้เธอไม่เคยพลาดสิ่งที่ต้องการ ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนกัดฟันกรอด
ตอนนี้โยฮันอยู่บนภูเขา
เขาไม่ได้มาปีนเขา แต่มาฝึกให้กริซลีย์รู้จักควบคุมแรง
ผมเดินตามเส้นทางขึ้นเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนเลี้ยวเข้าทางแยกเล็ก ๆ เดินอย่างระมัดระวังจนเจอที่ลับตาคน แล้วหยิบคัมภีร์ออกจากกระเป๋า เรียกกริซลีย์
“กริซลีย์ ออกมา”
“แง้วว~”
แม้ต้นไม้ที่ขึ้นหนาแน่นจะทอดเงาเป็นหย่อม ๆ ผมก็มองกริซลีย์ที่ปรากฏตัวกลางแดดอย่างเงียบ ๆ
ตาม ‘ปริศนาแห่งหนอน’ กริซลีย์คือแวมไพร์ล่องหน แต่ต่างจากแวมไพร์ในตำนานที่ถูกแดดเผาตาย กริซลีย์กลับแค่หาวให้ผมเห็น
“แง้วว~”
จากที่สังเกต หมอนี่ชอบกลางคืนมากกว่ากลางวัน แต่ก็เคลื่อนไหวตอนกลางวันได้
‘...เพราะร่างกายโปร่งใสหรือเปล่า’
ผมไม่ได้อ่านจากหนังสือวิชาการหรอก อ่านจากการ์ตูนต่างหาก แต่ที่เรามองเห็นสีของวัตถุเพราะมันสะท้อนแสง
ยิ่งวัตถุมีค่าการส่งผ่านแสงสูง แสงก็ยิ่งทะลุผ่านแทนที่จะสะท้อน เราจึงมองไม่เห็นวัตถุนั้น
ผนังกระจกใสจึงดูโปร่งใส แม้แต่กระจกก็ไม่ได้ส่งผ่านแสงร้อยเปอร์เซ็นต์
ถ้าร่างกริซลีย์ส่งผ่านแสงได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ นั่นอาจอธิบายได้ว่าทำไมถึงมองไม่เห็น...
“...ไม่เอาละ พอเถอะ”
พอคิดไปก็รู้ว่าไร้สาระ ผมจึงเลิกคิด
จะเอาวิทยาศาสตร์มาอธิบายสัตว์เวทมนตร์ก็ชวนขำ อีกอย่าง ที่เรียกว่าเวทมนตร์ก็เพราะวิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ไม่ใช่หรือไง
“...”
ผมมองกริซลีย์เงียบ ๆ
แม้ผ่านมาสักพักแล้ว ผมยังจำคำพูดที่บูกี้แมนพรั่งพรูออกมาก่อนตายที่คฤหาสน์สมิธได้
ผู้เปลี่ยนก้อนหินเป็นขนมปัง ผู้สวมมงกุฎแห่งโซโลมอน
ผมคิดว่าสองอย่างนั้นเป็นแค่คำประจบที่บูกี้แมนใช้เรียกผมในฐานะจอมเวท
แต่คำพูดสุดท้ายทำให้ผมติดใจนิดหน่อย
“...เจ้านายแห่งสัตว์ร้ายจากดวงดาวสินะ”
“แง้ว”
กริซลีย์รู้สึกถึงสายตาผมจึงเอียงคอ
“ฮะ ไม่มีอะไรหรอก”
ผมหัวเราะเบา ๆ ก่อนลูบและเกาหัวกริซลีย์—
“ครืดด~”
—แล้วตัดสินใจเริ่มทำสิ่งที่ตั้งใจมาแต่แรก
ผมหาต้นไม้ที่ลำต้นหนาพอสมควร แล้วสาธิตด้วยการใช้กำปั้นแตะเบา ๆ
“เอาละ กริซลีย์ ลองชกตรงนี้แรง ๆ แบบนี้”
ผมรู้ว่ากริซลีย์แข็งแรงพอจะยกผู้ชายโตเต็มวัยแล้วเหวี่ยงกระเด็นได้สบาย แต่ไม่รู้ว่าพลังจริง ๆ มากแค่ไหน
ก่อนฝึกให้ควบคุมแรง ผมจึงตั้งใจวัดกำลังก่อน
ทันทีที่ผมถอยจากต้นไม้—
ปัง!!
ลำต้นระเบิด ไม่ใช่แค่หัก
จุดที่กริซลีย์ชกแตกกระจายพร้อมเสียงดังสนั่นจริง ๆ
ต้นไม้ระเบิดเพราะหมัดของกริซลีย์ ลำต้นที่ขาดโค่นลงด้านข้าง
ตึง! กร๊อบ! โครม!
ต้นไม้ที่หักชนต้นอื่น ๆ ส่งเสียงมหึมาก้องทั่วภูเขา
ผมตกใจจนตะโกน “แม่...เชี่ย! หนีเร็ว!”
“แง้ว!”
ผมร้องเรียกแม่ที่ตัวเองไม่มี แล้วพากริซลีย์เผ่นลงเขา
§
§
§
พอลงจากเขา ผมหอบหายใจแล้วตรวจโทรศัพท์
มีข้อความยืนยันการจองกิจกรรมทดลองเลี้ยงปศุสัตว์ที่ฟาร์มแห่งหนึ่ง ซึ่งผมหาเจอระหว่างค้นหาแหล่งหนังแกะ
[วีคเอนด์ ฟาร์ม — ประสบการณ์เลี้ยงปศุสัตว์]