บทที่ 27 — โกสต์บัสเตอร์ (11)
ตอนแรกเมื่อมีบางสิ่งเริ่มฆ่ากูลที่กำลังอาละวาด พนักงานฟาร์มคิดว่าคิมมีรยอ เจ้าของห้องปฏิบัติการ เป็นคนทำอะไรสักอย่าง
ไม่นานพวกเขาก็รู้ว่าคิดผิด สถานการณ์สยดสยองเสียจนการก่อกบฏของกูลเทียบไม่ติด
พนักงานหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว เล็งปืนพกกึ่งอัตโนมัติที่ลักลอบนำเข้าลงไปตามทางเดิน
“รวมกลุ่ม! ทุกคนรวมกลุ่ม เตรียมยิง!”
พวกเขาพยายามประคองสติ จัดแนวยิงให้สามารถยิงสนับสนุนกันได้ ทางเดินธรรมดา ๆ ไม่มีอะไรให้เห็น แต่มีบางสิ่งอยู่ตรงนั้น
“ดะ... เดี๋ยว! ผมยัง! ชะ... ช่วยด้วย! ใครก็ได้!”
พนักงานที่ล้มลงกรีดร้องขณะบางสิ่งลากเขาเข้าทางเดินด้านข้าง
กร๊อบ—กร้วม!
เสียงน่าสยดสยองดังขึ้น เลือดแดงไหลออกจากทางเดินนั้น
“—!”
พนักงานทนไม่ไหวอีกต่อไป มีทางเดียวที่จะสลัดความกลัว เมื่อเจ้าสิ่งนั้นออกมา...
“ยิงงง!”
ปัง! ปัง—ปังปัง!
พวกเขาระดมยิงใส่สิ่งล่องหนที่ฆ่าเพื่อนร่วมงานทีละคน
“หืม”
แต่มีบางอย่างผิดปกติ กระสุนพุ่งตรงไปตามทางเดิน แล้ว...
“ฮ่าา...”
“หา!”
ร่างพนักงานคนหนึ่งถูกยกขึ้น ทุกสายตาหันไปยังเพดาน
...เพดาน มันเกาะเพดานทางเดินเข้ามาหาพวกเขา
“อ๊าา—”
ก่อนพนักงานจะกรีดร้องจบ ร่างเขาก็เริ่มถูกบดขยี้
กร้วม!
ถ้าเอาคนเอาหัวลงเครื่องบดโปร่งใส ภาพจะเป็นแบบนี้หรือเปล่า
เลือดแดงกับเนื้อฉีกกระจายทุกทิศทาง ชั่วพริบตาร่างนั้นก็ไม่เหลือรูปร่างมนุษย์
พนักงานคนหนึ่งกรีดร้องด้วยความกลัวและโกรธ
“อ๊ากกก!”
เขาเหนี่ยวไกใส่สัตว์ประหลาดโปร่งใสบนเพดาน ...แต่...
ปัง! ปัง—แกร๊ง
กระสุนเจาะร่างสัตว์ประหลาดโปร่งใสไม่ได้ กระเด้งตกพื้น
“...กรรร”
เสียงคำรามชวนขนลุกดังก้องในความเงียบ
ตุบ
การบดหยุดลง ซากศพที่เหลือเพียงร่างท่อนล่างกับเครื่องในบางส่วนตกลงทางเดิน
แล้วศีรษะของพนักงานที่ยิงปืนก็ระเบิดแตกหายไป
พนักงานคนนั้นเข้าใจแล้ว
เจ้าสิ่งนั้นไม่ได้ไต่เพดานเพราะกลัวปืน หรือเพราะถูกยิงแล้วจะอันตราย
มันแค่ไม่อยากถูกยิงโดน
บางทีอาจเป็น... เกมเล่นสนุกอย่างหนึ่งด้วยซ้ำ
“...ฮ่าฮ่า”
พนักงานที่เข้าใจหัวเราะอย่างว่างเปล่า ส่วนคนที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรกำลังล่าตัวเองก็ร้องลั่นด้วยความกลัว
พวกเขาพยายามหนี แต่ไม่มีทางรอด เนื้อระเบิด เลือดสาด ขณะตายในพริบตา
มองไม่เห็น แต่มีมันอยู่แน่นอน
ตอนนี้มันอยู่ข้าง ๆ หรือข้างหลัง อยู่ข้างหน้า ซ้าย ขวา บนหรือล่าง
“กร๊า...”
อา... มันอยู่ข้างหน้า
กร้วม!
กริซลีย์ แวมไพร์ล่องหน กัดพนักงานคนสุดท้ายบริเวณนั้นจนตาย แล้วสะบัดตัวเพราะเจ็บแปลบจากเม็ดเล็ก ๆ ที่มนุษย์ยิงมา
“แง้วว~”
มันเอียงคอ ตรวจว่าจะไปทางไหนต่อ
มันพบพนักงานที่กำลังหนีไปทางออก แม้ไม่ใส่เครื่องแบบก็จำคนที่เจ้านายหมายถึงได้—คนทำงานที่นี่
กลิ่นโรงฆ่าสัตว์
“ฮ่าา...”
กริซลีย์เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วตามหาเหยื่อที่มีกลิ่นปศุสัตว์และเลือดมนุษย์
จะไม่มีใครออกจากชั้นใต้ดินได้
ในทางเดินใต้ดินที่เกลื่อนด้วยศพกูลและพนักงาน โยฮันกำลังวิดพื้นกับสควอต
ไม่ใช่จู่ ๆ เขาอยากออกกำลังกาย ชีอนอาจไม่ใส่ใจ แต่ถ้าเจอเธออีกครั้งโดยไม่มีเหงื่อสักหยด หายใจก็ปกติ ไม่ดูแปลกหน่อยหรือ
“ฟู่...”
เมื่อเหงื่อออกพอสมควร ผมก็หยุดออกกำลังกายแล้วเดินต่อ
แน่นอนว่าศพพวกนี้น่าขยะแขยง ผมไม่อยากอยู่นาน ผมไม่ใช่คนคลั่งศพหรือโรคจิต แค่มองก็ปวดหัว
ขณะคิดเช่นนั้น ผมเห็นใบหน้าพนักงานคนหนึ่งอยู่กลางทางเดิน ร่างท่อนบนกับท่อนล่างแยกจากกัน เขาตายด้วยสีหน้าหวาดกลัวและคับแค้นเหมือนไม่อยากเชื่อ
“...”
กริซลีย์ฆ่าคนพวกนี้ตามคำสั่งผมให้ฆ่าทุกคน แต่ผมไม่ได้รู้สึกอะไรมากนอกจากรังเกียจศพ
แต่เดิมพวกมันก็ฆ่าคนภายใต้คำสั่งคิมมีรยอ
ผมถือว่าโชคดี ต่อให้เป็นผมก็คงไม่สบายใจหากต้องฆ่าคนดีที่ไม่เกี่ยวข้อง หวังว่าต่อไปจะเจอแต่คนเลวแล้วกัน
รอยยิ้มไร้เหตุผลผุดที่ริมฝีปาก
...แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมฆ่าคนพวกนี้เพราะพวกมันเลว ผมฆ่าเพื่อสร้างข้อแก้ตัวและรักษาความปลอดภัยตัวเอง
ต่อให้เป็นคนดีไม่เกี่ยวข้อง ผมก็คงฆ่าหมดเหมือนกัน
พูดขึ้นมากะทันหันหน่อย แต่มีทฤษฎีของเมิ่งจื่อที่ว่าธรรมชาติมนุษย์ดีงาม
มันมักถูกพูดคู่กับทฤษฎีของสวินจื่อที่ว่าธรรมชาติมนุษย์ชั่วร้าย เหมือนเบอร์เกอร์คู่เฟรนช์ฟรายส์ ความคิดว่าคนดีโดยกำเนิดฟังดูอ่อนโยน แต่ก็ตีความอีกแบบได้
เมิ่งจื่อกล่าวว่า
ผู้ไร้เมตตา ไม่ใช่มนุษย์
ผู้ไร้ความสงสาร—หัวใจที่เวทนาผู้อื่น—ไม่ใช่มนุษย์
มนุษย์ดีโดยกำเนิด ดังนั้นถ้าแกทำตัวชั่วช้า แกก็ไม่ใช่มนุษย์แล้วสิวะ นั่นแหละความหมาย
เมิ่งจื่อเป็นคนที่กล้าพูดเรื่องโค่นราชวงศ์ต่อหน้ากษัตริย์อย่างเปิดเผยเสียด้วย
‘มนุษย์ควรเป็นคนดี... แล้วทำไมหมอนั่นทำตัวระยำแบบนั้น ...แปลกจัง มันไม่ใช่คนหรือเปล่า’
‘เราควรโค่นราชวงศ์ ตีมันให้ตาย แล้วตั้งคนที่สงสารประชาชนจริง ๆ เป็นกษัตริย์ไม่ใช่หรือ’
ผมสงสัยว่าทฤษฎีธรรมชาติดีงามถูกคิดขึ้นมาเพื่อกล่อมกษัตริย์ผู้มีอำนาจล้นฟ้าในยุคนั้นให้เป็นคนดีหรือเปล่า
ส่วนทฤษฎีธรรมชาติชั่วร้ายของสวินจื่อที่ว่าแม้สัตว์เดรัจฉานผมดำเหล่านั้นก็กลายเป็นคนดีได้ด้วยการศึกษา กลับอ่อนโยนกว่าเสียอีก
เอาเถอะ สรุปง่าย ๆ ก็อย่างนี้
ผมเดินตามทางเดินเปื้อนเลือดที่มีศพเกลื่อน
ในสายตาเมิ่งจื่อ ทั้งคนพวกนี้และผมคงไม่ถือเป็น... มนุษย์หรอกมั้ง
แต่ไม่ต้องหดหู่ไป ชีวิตต้องมองบวก
หมดคุณสมบัติความเป็นมนุษย์งั้นเหรอ ไม่สิ มีคุณสมบัติเป็นสัตว์ร้าย
มีคุณสมบัติเป็นจอมเวท
ผมเดินผ่านศพใบหน้าคับแค้นที่นอนกลางทางเดินแล้วไปต่อ
ถ้าอาณาเขตสัตว์ร้ายทับซ้อนกันแล้วปะทะกันตูม คนที่ตายก็ตาย
คนที่รอดก็รอด
จะเรียกว่าวงการนี้ดีไหม ผมเพิ่งเข้าสู่โลกจอมเวทได้ไม่นาน แต่ก็รู้
เมื่อก้าวเข้ามาแล้ว ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ ก็ทำอะไรครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไม่ได้
ทำครึ่ง ๆ กลาง ๆ ก็มีแต่ตาย
เพราะอย่างนั้น นี่ก็เป็นการดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากหน่วยงานรัฐบาลของผม
ผมกำหมัด ย่อเข่าแล้วถีบพื้นออกวิ่ง แกว่งแขนขา หอบหายใจหนัก
“ฮะ ฮะ”
ผมอาศัยแผนผังใต้ดินที่เห็นในห้องคิมมีรยอ—ห้องควบคุมกลาง—วิ่งไปทางออก
เมื่อเข้าใกล้ทางเดินที่นำไปยังทางออก...
“โยฮัน!”
เธอพาคู่รักออกไปแล้วกลับมาตามหาผมหรือ ผมคิดว่าใกล้ถึงเวลาที่เจ้าหน้าที่รัฐจะบุกเข้ามาแล้ว
ชีอนที่อยู่ด้านหน้าเห็นผมวิ่งมาก็เรียก
“—!”
ดี นี่คือจังหวะชี้ขาด
ถ้าผมมีพรสวรรค์จริง—
“วะ... วิ่ง!”
ตอนนี้แหละ! จงระเบิดพรสวรรค์ออกมา!
ผมตะโกนใส่ชีอนสุดเสียง
“วิ่งงง!”
“อะไรนะ”
ตูมมมม!!
ผนังทางเดินแตกกระจายพร้อมเสียงสนั่น
“กร๊าาาา!”
แน่นอนว่าคือกริซลีย์ หลังฆ่าพนักงานกับกูลหมด มันรออยู่แล้วพุ่งทะลุผนังตามสัญญาณที่ผมให้
มันแกล้งไล่ล่าอย่างเว่อร์วัง จงใจพังทุกอย่างรอบตัว
ตูม—โครม! โครมโครม!
ชีอนที่กำลังเดินมาหาผมหันหลังทันที เธอวิ่งข้างผมแล้วพูด
“โยฮัน! ตามฉันมา ฉันจะพาไปทางออก! วิ่งต่อ!”
“ครับ!”
ผมได้ของหลายอย่างจากห้องปฏิบัติการใต้ดิน แต่พอแล้ว
ปิดฉากกันเถอะ
นั่นหมายถึง...
ฉากที่หนังสัตว์ประหลาดสยองขวัญขาดไม่ได้ จุดไคลแมกซ์
“กร๊าาา!”
ฉากสัตว์ประหลาดไล่ล่า!
กำกับโดยคิมโยฮัน นำแสดงโดยคิมโยฮันและกริซลีย์ รับเชิญพิเศษโดยชินชีอน
เราวิ่ง วิ่ง แล้วก็วิ่งไปทางออก
“ขึ้นบันได!”
ชีอนส่งโยฮันไปทางบันไดออกก่อน แล้วชักปืนพกเพื่อถ่วงเวลา
เห็นอย่างนั้นผมก็คว้าข้อมือเธอแล้วพาขึ้นบันไดด้วยกัน
“ไม่ได้ผลหรอก!”
“—!”
ให้ตายสิ ผู้หญิงคนนี้ถึงกับชักปืนระหว่างเล่นวิ่งไล่จับที่จัดฉากไว้ น่ากลัวจริง ๆ
คิดว่าจะยิงโดนกริซลีย์ตรงไหนได้กัน
ในที่สุดชีอนก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
“ขออนุญาตค่ะ!”
จู่ ๆ ผมก็ถูกชีอนอุ้มขึ้นในอ้อมแขน เธอใช้วิชาหายใจกระโดดขึ้นบันไดรวดเดียว แล้วถีบประตูชั้นใต้ดินเปิด
ในที่สุดเราก็ออกจากใต้ดินบัดซบนั่นได้
ชีอนกับผมพุ่งออกสู่สนามหญ้าที่มีแสงแดด และตอนนี้ ตามธรรมเนียม สัตว์ประหลาดที่โผล่จากใต้ดิน...
“แง้... แง้แง้... แง้แง้แง้แง้!”
สลายไปเมื่อถูกแสงอาทิตย์
แน่นอนว่ามันแค่กลับเข้าคัมภีร์ แสงแดดไม่ได้ทำอันตรายมากนัก แต่เพราะมันเป็นแวมไพร์ล่องหน ผมจึงคิดว่าทำให้เจ้าหน้าที่รัฐเชื่อว่ามันแพ้แดดน่าจะมีประโยชน์
...ที่สำคัญ กริซลีย์แสดงละครห่วยแตกจริง ๆ
เอาเป็นว่า ผมหอบหายใจ ทำหน้าตกใจ มองทางเข้าชั้นใต้ดินตรงที่กริซลีย์อยู่เมื่อครู่ แล้วพูดช้า ๆ ระมัดระวังด้วยเสียงสั่น
“...เจ้าตัวที่โผล่มาที่มะ... มหาวิทยาลัย”
ดวงตาชีอนกระตุกเมื่อได้ยิน เธอหันมามองผม
“อะไรนะ”
ชิ บางทีไม่ควรพูดแบบนั้น จงใจเกินไปหรือเปล่า
รู้จักบทพูดในหนังที่ยัดเบาะแสชัดเกินเหตุไหม ...มุกสดเมื่อกี้แป้กสนิท
ดูท่าผมไม่มีพรสวรรค์ด้านกำกับเลย