บทที่ 46 — เมฟิสโตเฟเลส (3)

ห้องทำงานทีมสาม หน่วยตอบสนองเหตุพิเศษ สำนักงานรับมือปรากฏการณ์ผิดปกติ

เจ้าหน้าที่อีฮเยอึนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้กะทันหัน

“หัวหน้าทีมชีอน” เธอเรียกชีอนที่กำลังอ่านรายงานคดีใหม่บนโต๊ะข้าง ๆ “ถ้าคุณโยฮันคนนั้นดูน่าสงสัย ทำไมเราไม่แอบเข้าไปค้นบ้านเขาล่ะคะ”

แม้ปกติชีอนมีใบหน้าเรียบเฉยสงบ ดวงตาเธอก็เบิกกว้างอย่างตกใจ

“...เข้าใจแล้ว นั่นก็เป็นทางเลือกหนึ่ง”

จากนั้นเธอหยิบปากกากับกระดาษ A4 แผ่นหนึ่งจากโต๊ะแล้วยื่นให้ฮเยอึน

“ฮเยอึน เธอควรเขียนหนังสือชี้แจงด้วย เขียนให้เต็มหน้าว่า ‘การบุกรุกเคหสถานเป็นอาชญากรรม ฉันจะไม่ทำ’”

“ใจร้ายจัง!”

ชีอนยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นฮเยอึนตกใจ แล้วรับปากกากับกระดาษคืน

“ล้อเล่นค่ะ แต่การบุกรุกบ้านคนอื่นทำไม่ได้จริง ๆ จะสงสัยหรือตั้งทฤษฎีในหัวก็ได้...

“แต่เราไม่ได้รับคำร้องให้สืบสวนหรือแจ้งความ และไม่มีหลักฐานชี้ขาด การเข้าไปในบ้านใครโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นการใช้อำนาจโดยมิชอบและเป็นอาชญากรรม”

ฮเยอึนไหล่ตก

“โธ่... ขอโทษค่ะ”

“ไม่หรอก ขอบคุณที่เป็นห่วงฉัน”

ชีอนพยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดด้วยเสียงสงบ

“...อีกอย่าง ตอนนี้โยฮันไม่ใช่แค่ผู้ต้องสงสัย เขาเป็นผู้ร่วมปฏิบัติการพลเรือน ฉันต้องควบคุมความสงสัยส่วนตัว”

เธอมองกลับโต๊ะ ครุ่นคิด ยกมือแตะริมฝีปาก หรี่ตา

แน่นอนว่าบุกรุกบ้านไม่ได้ แต่เหนือจากเรื่องนั้น หากโยฮันเป็นเจ้าของทั้ง ‘เลเมเกตอน’ และ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ จริง การเข้าไปในบ้านโดยไม่ระวังก็อันตราย

ตอนนี้รู้ว่าเขาเป็นจอมเวท เมื่อมองย้อนหลัง คนที่ปราบบูกี้แมนในคฤหาสน์จิตรกรสมิธก็คงเป็นโยฮัน และยังขับไล่เอ็ดเวิร์ด คอฟฟินในเหตุค่ายพักแรมครั้งล่าสุด

ชีอนไม่คิดว่าเขาเป็นคนธรรมดาที่บังเอิญเก็บคัมภีร์ได้

เธอจำการเคลื่อนไหวไม่ลังเลตอนเขาล่อกูล และแววตาสงบจริง ๆ ที่ต่างจากของตัวเอง

จอมเวทที่รู้จักโลกจอมเวทน้อย แต่แข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว นั่นคือโยฮัน

ทุกครั้งที่ชีอนเผชิญหน้าเขา หน่วยตอบสนองเหตุพิเศษอยู่ใกล้พอเข้าช่วย โยฮันจึงทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ได้เช่นกัน

ตัวตนเขายังไม่ถูกเปิดเผย จึงมีเหตุผลให้ลังเล สำหรับเขา การเก็บกวาดหลังชีอนตายคงเป็นปัญหามากกว่าการฆ่าเธอเสียอีก

แต่ถ้าเธอบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวเพื่อเก็บหลักฐาน เขาจะมองเป็นศัตรูอันตรายแล้วลงมือโดยไม่ลังเล

“...”

ชีอนรู้ตัว ลดมือจากริมฝีปาก คลายดวงตาที่หรี่

เพิ่งบอกเองว่าไม่ควรสงสัยโยฮันเมื่อเขาเป็นผู้ร่วมงานพลเรือน

...แต่เธอกลับปล่อยให้ความเคยชินเรื่องสงสัย อนุมาน และคาดเดาเลื่อนลอยทำงานอีก

แม้ข้อสงสัยเกี่ยวกับคดียังรบกวน—

ชีอนหยิบแฟ้มที่มีรูปโยฮันกับข้อมูลส่วนตัวพื้นฐาน

—ตอนนี้สิ่งที่รบกวนยิ่งกว่าคือทำไมเธอคิดถึงเขาบ่อยนัก

‘คิมโยฮัน อายุยี่สิบเอ็ด โสด เติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า...’

ทั้งคู่ไม่เคยพบกันที่อื่น สิ่งเดียวที่เหมือนกันคืออายุยี่สิบเอ็ด โยฮันเกิดก่อนเธอนิดหน่อย

จังหวะนั้นฮเยอึนเอนมาที่โต๊ะชีอนอีก

“หัวหน้าทีมชีอน”

ชีอนปิดแฟ้มอย่างเป็นธรรมชาติ

“คะ มีอะไร”

ฮเยอึนชี้รายงานคดีบนโต๊ะ

“รายงานที่อ่านเป็นคดีที่ทีมเราจะรับเหรอคะ ฉันสงสัย”

“ไม่ค่ะ ตอนนี้ทีมอื่นดูแลอยู่ ฉันแค่อ่านเผื่อไว้”

รายงานมีคำอธิบายเหตุลี้ลับสั้น ๆ กับรูปหน้าจอแล็ปท็อป

[พิชิตสาวนี้ สาวนั้น และทุกสาว~ ชีวิตฮาเร็มสุดหัวใจเต้นในโรงเรียน~ รักกันจนวันตาย]

ภาพดูจงใจเก่าแบบเกมจีบสาว มีสาวสวยผมทุกสี ฉากโรงเรียน ดาวกับหัวใจวิบวับ

ไม่ใช่เกมวางจำหน่ายทางการ แต่แพร่หลังคนไม่ทราบชื่อแจกออนไลน์ บางเว็บบอร์ดลือว่าไม่ใช่เกมจีบสาว แต่เป็นเกมผีสิง

ปัญหาคือเมื่อค้นห้องคนที่เพิ่งหายตัว พบเกมนี้เปิดอยู่บนโทรศัพท์ แล็ปท็อป หรือจอคอมพิวเตอร์

หน่วยตอบสนองเหตุพิเศษจึงจัดเป็นปรากฏการณ์ลี้ลับประเภทตำนานเมือง หมวดเดียวกับวิดีโอที่ห้ามดู และกำลังสืบสวน

“...”

แต่หน่วยตอบสนองเหตุพิเศษเน้นอำนาจยิง จึงไม่เก่งกำจัดปรากฏการณ์ลี้ลับแบบนี้นัก

หากทีมสามเข้าร่วมสืบสวน อาจต้องขอความช่วยเหลือโยฮัน

ห้องเช่าเล็ก ๆ ของโยฮัน

ผมนั่งพิงผนังห้อง ฟังกริซลีย์กินอาหาร

กร๊อบ—กร้วม—กร้วม!

ตราบใดที่มีเนื้อกับเลือดผสม กริซลีย์กินกระดูก เสื้อผ้า แม้แต่รองเท้าอย่างมีความสุข จึงไม่ต้องถอดเสื้อศพแล้วจัดการแยก

แน่นอนว่าผมไม่ได้มองมันกินศพ จ้องใครกินอาหารก็ไม่ดี แถมไม่ดีต่อสุขภาพจิตผม

“...”

จู่ ๆ ก็พูดเรื่องนี้ แต่ผู้หญิงที่ให้กำเนิดผมหน้าตาดีพอสมควร

ผมจำหน้าไม่ได้แล้ว แต่คงใช่ ถ้าคุ้ยเศษความทรงจำเลือนรางที่สุด...

เธอดูไม่เคยไปทำงานหรือประกอบอาชีพ แต่ก็ไม่พาผู้ชายกลับบ้าน

ถึงอย่างนั้นเราอยู่ที่ดี ตอนนั้นไม่รู้ แต่พอมองย้อน อาจเป็นห้องเช่าหรูหรือเปล่า

เอาเป็นว่า จากการที่บางครั้งเธอฝากผมไว้สถานรับเลี้ยงเด็กแล้วออกไปอย่างมีความสุข ผมสงสัยว่าเธอเป็นเมียน้อยเศรษฐี

ชีวิตแบบนั้นดำเนินพักหนึ่ง แล้วเธอตั้งครรภ์

ท้องโตขึ้น เธอใช้เวลาแต่ละวันลูบท้องมากขึ้น

อาจเป็นสัญชาตญาณ แต่ผมพยายามทำตัวดี เด็กเล็กจะทำตัวดีได้แค่ไหนก็ช่าง ผมพยายามสุดแล้ว

จากนั้นเด็กผู้หญิงเกิดมา พอผมอายุห้าขวบ ผู้หญิงคนนั้นทิ้งผมไว้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ผมไม่ได้ร้องไห้ หรือร้องนะ เอาเถอะ คาดไว้บ้างแล้ว จึงไม่ตกใจนัก

ไม่รู้ทำไมเธอทิ้งผม และไม่อยากรู้ คงมีเหตุผลที่เธอคิดว่าดีพอ

เรื่องแบบนี้เกิดบ่อย เริ่มครอบครัวใหม่แล้วมีสิ่งไม่จำเป็นขวางทาง อะไรทำนองนั้น

ผมไม่ได้แค้นเธอเป็นพิเศษ ไม่มีประโยชน์

ทันทีที่เธอปล่อยมือแล้วโบกมือลา เราก็เป็นคนแปลกหน้าโดยสมบูรณ์ จะโกรธแค้นอะไร

ถ้าเรียนรู้อะไรจากผู้หญิงคนนั้นสักอย่าง ก็คือต้องใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง

“...”

ผมมองผ้าใบที่เปื้อนเลือดซึ่งไหลลงไป

เมื่อค้นกระเป๋าสตางค์ของผู้หญิงคนนี้ ผมเจอบัตรประจำตัวหลายใบ จึงไม่แน่ใจว่าชื่อจริงของเธอคืออะไร แต่ถ้าดูจากบัตรใบบนสุด เธอชื่อคิมกาอึน ส่วนเหตุผลที่เธอบุกค้นบ้านแล้วเอาปืนจ่อผมนั้น ผมยังไม่รู้

เดาได้ดีที่สุดคือข่าวเวทมนตร์ที่ผมใช้ตอนเหตุซอมบี้ค่ายแพร่ออกไป แล้วเธอมาหาคัมภีร์

หรืออยากได้เรื่องมาใช้ข่มขู่ผม คิดเหตุผลอื่นที่ใครจะจู่ ๆ มาโจมตีไม่ได้

คิดแบบนั้น การฆ่าเธอก็ถูกแล้ว

ตัวผมที่ล้ำค่า จะถูกคนอื่นจูงจมูกเพราะมีเรื่องข่มขู่หรือ ทนคิดไม่ได้

ฆ่าก่อนถูกข่มขู่

เท่านี้ก็จัดความคิดเรียบร้อย

พื้นที่ส่วนตัว—อาณาเขตในภาษาสัตว์—ถูกบุกรุก เมื่อจัดการความเครียดนั้นแล้ว ผมกลับมาสนใจงานตรงหน้า

ผมตรวจของที่เก็บจากศพกาอึน

อย่างแรก ปืนติดท่อเก็บเสียง ผมไม่สนใจอาวุธปืน ไม่รู้รายละเอียด แต่ดูจากรูปร่างเป็นปืนพกกึ่งอัตโนมัติวอลเธอร์อีกกระบอก ประเภทที่เห็นบ่อยในหนังและสื่อต่าง ๆ

“ท่อเก็บเสียง...”

มันลดเสียงปืนแน่นอน แต่ไม่ใช่เสียงฟู่หรือปิ้วเบา ๆ แบบในหนัง น่าจะเป็นเปลี่ยนเสียงปังดัง ๆ ให้เบาลงเป็นปังธรรมดามากกว่า

แน่นอนว่าผมไม่เคยใช้จริง จึงไม่รู้

ต่อไปโทรศัพท์เธอ ล็อกด้วยรหัส เข้าไม่ได้

ผมจะอัญเชิญวิญญาณ—ข้อมูลความทรงจำหลังตาย—เพื่อถามรหัสถ้าได้ หากไม่ได้ก็ทุบทำลายแล้วทิ้ง ไม่ให้เพื่อนร่วมงานหรือคนรู้จักตามตำแหน่งได้

“แง้วว~”

ดูเหมือนกริซลีย์กินเสร็จ ส่งเสียงพอใจแล้วเลียปาก

ดี ถึงเวลาพิธีอัญเชิญวิญญาณที่ผมรอมานาน

ผมมองรอบห้องเช่าเล็ก

ถ้าคนในโลกเวทมนตร์ตามมาถึงนี่ ก็หมายความว่าอาจถูกโจมตีอีกเมื่อไรก็ได้

รังที่ไม่ปลอดภัยต้องทิ้ง

ดังนั้น...

ผมมองถุงพลาสติกใส่เส้นผมคิมมีรยอกับจอมเวทซอมบี้ แล้วพูด “ขอเถอะ ให้ข้อมูลมีประโยชน์หน่อย”

ถ้าเจอที่ซ่อนสักแห่งก็ดี

ผมย้ายผ้าใบเข้าห้องน้ำ แล้วทำความสะอาดพื้นอย่างดี

เมื่อกางมือ ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ ปรากฏ

หึ่ง—

ได้ยิน ‘ปริศนาแห่งหนอน’ สั่น ผมไม่สนใจแม้แต่น้อย

ขั้นแรกของพิธีอัญเชิญวิญญาณ

หากทำในห้องปฏิบัติการจอมเวท กลางวันกลางคืนไม่ต่างมาก แต่ต้องทำพื้นที่มืด

ตอนนี้กลางคืนแล้ว แค่ปิดม่านกับไฟ

สอง เมื่อทำความสะอาดพื้นที่วงเวทแล้ว วาดวงกลมที่จำเป็นพร้อมสวด

“ขอพระเจ้าทรงเมตตาและอวยพรเรา ให้พระพักตร์พระองค์ส่องสว่างแก่เรา”

“เพื่อให้หนทางของพระองค์เป็นที่รู้จักทั่วแผ่นดิน และความรอดของพระองค์ในหมู่ชนทุกชาติ”

เมื่อวาดวงเสร็จ ผมใช้ที่ประพรมน้ำมนต์พรมน้ำมนต์รอบวงเวทพร้อมร่ายคาถา

“ซาไซ ซาไม ปุยดามอน เอล ยาห์เวห์ ยาห์ ยากลา โปรดช่วยข้า”

เท่านี้วงเวทก็เสร็จอย่างน้อย

ผมจุดกระถางไฟแคมป์ปิง วางกลางวง หยิบแผ่นหนังเพนทาเคิลที่เตรียมไว้

[เวทมนตร์ดวงแรกแห่งดาวเสาร์]

“เหล่าวิญญาณแห่งดาวเสาร์ จงตอบเสียงเรียก ช่วยข้าในสิ่งที่ปรารถนา”

ผมโยนเส้นผมคิมมีรยอ จอมเวทแก่ผู้ควบคุมซอมบี้ และเส้นผมคิมกาอึนที่เพิ่งได้ลงกระถางไฟ

แกร๊ก—แกร๊ก—พรึ่บ!

ใส่แค่เส้นผม แต่เปลวไฟพุ่งสูงเกิดควัน จากควันพร่ามัว รูปหน้าคนปรากฏ

[“อา... อา...”]

หญิงหน้ารูปเรียว คนแรกคือจอมเวทที่ชอนไชสมองคนแล้วกิน

ข้อมูลความทรงจำของคิมมีรยอที่คงอยู่หลังตาย