บทที่ 55 — บัดนี้ ผู้ใดเห็นสิ่งนี้... (7)
อาคารสถาบันแตกร้าวแยกเป็นชิ้น เศษซากลอยขึ้นฟ้า
ครืนนน!
ท้องฟ้าที่สร้างขึ้นแตกสลายหายไปหมดแล้ว เผยพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์
ในโลกที่กำลังพัง เกรโมรีก็ถูกเวทมนตร์โจมตีเต็ม ๆ
“อา...”
ร่างเธอแตกร้าวและร่วงเป็นชิ้นเหมือนรูปปั้นแก้วแตก
เมื่อทุกอย่างจบแล้ว เกรโมรีเงยหน้ามองโยฮัน ยิ้มเยาะตัวเอง
“...ฉันน่าจะฆ่าเธอตั้งแต่เห็นครั้งแรก แทนที่จะมัวเล่นสนุก”
ผมยักไหล่ แก้ให้
“เธอไม่ควรปล่อยให้ผมเข้ามาตั้งแต่แรก”
ผมก้มมอง ไม่หลบตา
“คราวหน้า ก่อนอ้าปากงับเหยื่อ เช็กก่อนว่ามันตัวใหญ่แค่ไหนนะ ยัยนกกระทุง”
“—!”
เมื่อเห็นจอมเวทผู้หยิ่งผยองสูงตระหง่านจริง ๆ ร่างประธานสภาเกรโมรีก็กระจายหมด
ฟู่...
มีบางอย่างเห็นจาง ๆ ท่ามกลางฝุ่น ผมหรี่ตา
‘...เส้นด้าย เส้นผมเหรอ’
เป็นเส้นผมยาวสีแดงเข้มสวยหนึ่งเส้น แต่ผมเห็นเพียงพริบตาก่อนหายต่อหน้า
ครืนนนน!
พร้อมกันนั้นการพังทลายเริ่มจริงจัง อาคารสถาบันลอยขึ้นฟ้า
โลกปลอมที่สร้างขึ้นถูกแสงห่อหุ้มแล้วพังหมด
ทุกคนที่ถูกขังในนั้นได้รับอิสรภาพ
...ขณะเดียวกัน ในห้องเช่าเล็กของโยฮันในโลกภายนอก
แล็ปท็อปที่ไม่ตอบสนองจนถึงตอนนี้สั่นเมื่อแสงพุ่งจากจอ กริซลีย์เอียงหัว
“แง้ว”
‘ปริศนาแห่งหนอน’ กับ ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ เคลื่อนจากเตียงกลับตำแหน่งที่โยฮันวาง
กริซลีย์ถูกเรียกกลับด้วย
“แง้แง้”
ห้องกลับเงียบ ไม่ต่างจากตอนโยฮันกับชีอนเข้าเกมลี้ลับ
§
§
§
ผมกะพริบตา ได้สติแล้วมองรอบ
ห้องเช่าเล็กของผม โต๊ะพับที่กางอยู่ แล็ปท็อปวางด้านบน
หน้าจอไม่เสีย เกมปิดแล้ว
รู้สึกมีน้ำหนักพิงตัว ผมหันหัวเล็กน้อย เห็นชีอนหลับ ศีรษะพิงไหล่ผม
“อืม...”
มองใกล้ ขนตาเธอยาว เอาเถอะ
“...”
ผมเงยหน้ามองเพดานคุ้นเคยในห้อง แล้วพูดประโยคที่ต้องพูด
“เพดานที่คุ้นเคย”
จบอีกหนึ่งคดี
“...โยฮัน”
ไม่นานชีอนได้สติ ขยับออกจากไหล่
“เอ่อ... ขอโทษค่ะ”
“ไม่เป็นไร คนหมดสติพิงใครก็ไม่ผิด... อ้อ”
ผมพูดกับชีอน
“ออกมาแล้ว ผมยังพูดกันเองกับคุณได้ไหม”
“ได้ค่ะ ตอนนี้ถ้าได้ยินคุณพูดสุภาพกับฉันอีกคงรู้สึกแปลก”
เมื่อนึกถึงโยฮันที่พูดอย่างอิสระในเกม เธอรู้สึกว่าถ้าเขากลับพูดเป็นทางการคงประหลาด เธอยิ้มบาง
“พูดแบบที่คุณสบายใจเถอะค่ะ”
“ขอบคุณ งั้นผมพูดกันเองต่อ”
“ค่ะ”
พอตั้งสติและตรวจร่างกาย ชีอนรีบตรวจ [สถาบันฮาเร็ม] บนแล็ปท็อป
[สถาบันฮาเร็ม] ต้นเหตุปรากฏการณ์ผิดปกติ กลายเป็นไฟล์ว่าง
เธอเบิกตาเล็กน้อย จ้องจอ
“...เกมถูกลบแล้ว”
หรือจะพูดว่าหายไปทั้งสิ้นก็ได้
ครืด!
ตอนนั้นโทรศัพท์ชีอนดัง เมื่อรับ เสียงอีฮเยอึน เจ้าหน้าที่หญิงทีมสาม ไหลมาเร็ว
“หัวหน้าทีมชีอน! ทุกคนจากทีมหกที่หายกลับมาแล้ว! พลเรือนอื่นก็กลับผ่านคอมพิวเตอร์ที่เราเก็บไว้ด้วย! สำเนา [สถาบันฮาเร็ม] ที่แพร่บนอินเทอร์เน็ตหายหมด! สิ่งลี้ลับถูกกำจัดแล้ว! หัวหน้าทำสำเร็จ!”
“นั่น... ฉัน... ค่ะ... เข้าใจแล้ว จะรายงานอีกสักครู่”
คุยสั้น ๆ จบ ชีอนวางสาย ถอนหายใจโล่งอก
“ฟู่... โยฮัน เขาบอกว่าทุกคนที่ถูกเกมลักพาตัวกลับมาอย่างปลอดภัย ไม่ใช่แค่ยี่สิบห้าคน”
ดูเหมือนอย่างที่เกรโมรีพูด คนที่ตายในเกมไม่ได้ตายจริง
นั่นไม่ใช่ความตั้งใจผม แต่เป็นผลลัพธ์โชคดี
ผมตัดสินใจถูกที่ยิงลำแสงทำลายล้างดาวเสาร์โดยไม่ห่วงคนที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารอดไหม
“แน่นอนว่าพวกเขาตื่นตระหนกจากเรื่องในเกม... แต่ชีวิตไม่อันตราย”
ชีอนก้มขอบคุณ
“ทั้งหมดเพราะคุณ โยฮัน ขอบคุณค่ะ”
เธอสุภาพทุกเรื่องจริง ๆ ดูออกว่าได้รับการอบรมดี
“ช่างเถอะ งานนี้ผมได้เงิน ไม่ต้องขอบคุณหรอก ถ้าจะมีใครขอบคุณใคร ก็ควรเป็นพลเรือนที่เราช่วยไว้ขอบคุณคุณต่างหาก”
ผมไม่ได้พูดเล่น หมายความจริง
“คุณเป็นคนเสนอเงินส่วนตัวสองร้อยห้าสิบล้านวอนเพื่อกำจัดสิ่งลี้ลับและช่วยพลเรือน”
“ไม่ค่ะ ตอนนั้นดูเหมือนมีแค่คุณที่แก้คดีได้...”
ชีอนตอบสงบ
“เมื่อคิดถึงความอันตรายของสิ่งลี้ลับ มันอาจก่ออันตรายและความเสียหายมากกว่านี้ ฉันคิดว่าจบเรื่องด้วยสองร้อยห้าสิบล้านถือว่าถูกและสมเหตุสมผล”
พูดสงบแล้ว เธอเสริมอย่างลังเล
“อ้อ ฉันหมายถึงถูกเมื่อเทียบความเสียหายต่อสังคม... สำหรับฉันเงินเยอะมาก ถึงอยากให้มากกว่านี้... ก็ไม่คิดว่าทำได้”
ผมเผลอยิ้ม
“ช่างเถอะ จ่ายแค่ค่าจ้างสิบล้านวอนที่หน่วยตอบสนองเหตุพิเศษสัญญาตั้งแต่แรกก็พอ”
“...อะไรนะคะ”
“ผมบอกตั้งแต่ต้น ถ้างานอันตรายต้องได้เงินเพิ่ม ปรากฏว่าตามมาตรฐานผมมันอันตรายน้อยกว่าที่คิด ก็ควรลดราคา”
พูดตรง ๆ แน่นอนว่าอยากได้เงินสองร้อยห้าสิบล้าน
แต่เพิ่งได้เงินฉุกเฉินคิมมีรยอหนึ่งร้อยล้าน มีเงินเหลือ การทำให้ชีอนรู้สึกติดหนี้ผมครั้งนี้อาจเป็นทางเลือกดี
เหมือนนิทานลมเหนือกับดวงอาทิตย์
ถ้าหลบหน้าไม่ทำให้เธอเลิกสงสัย ก็ใช้ความปรารถนาดีทำให้เธอลังเลที่จะสงสัย
คนแบบชีอนน่าจะใส่ใจเรื่องนี้
พูดจริง แค่ทำให้เธอลังเลก่อนยิงผมสักครั้งก็คุ้ม
“คุณปกป้องและช่วยผมดี ผมจึงเตรียมเวทมนตร์เร็ว ถือว่าช่วยกัน”
ชีอนเบิกตากับคำไม่คาดคิด
“ฉันขอบคุณ แต่... นั่น... เอ่อ...”
“ถ้าคาใจ ไว้เลี้ยงข้าวผมสักมื้อ”
“ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้น...”
ชีอนลุก เดินไปตู้เย็น แล้วหยุดเมื่อเอื้อมมือ
“อ้อ ฉันชินกับการทำอาหารให้คุณจน...”
...จริง ชีอนทำอาหารให้ผมตลอดตอนอยู่เกมจีบสาว
“ทำอาหารให้ก็ได้ ผมหิวนิดหน่อย ยังเร็ว แต่กินเลยไหม”
“ได้ค่ะ รอสักครู่”
เห็นว่าบ้านผมมีพาสต้า ชีอนออกไปซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อกุ้งกับวัตถุดิบอื่น แล้วทำพาสต้ากัมบัส
ฉ่า!
ผมมองจากด้านหลัง เจ้าหน้าที่หน่วยตอบสนองเหตุพิเศษที่ผมระวังที่สุดกำลังทำพาสต้าในบ้านอย่างพิถีพิถัน รู้สึกหลากหลาย
เอาเป็นว่าพาสต้าเสร็จ ชีอนวางจานตรงหน้าผมบนโต๊ะพับ พร้อมชามสลัดที่มีกะหล่ำปลีนิดหน่อยกับมะเขือเทศเชอร์รีเยอะ
“นี่ค่ะ หวังว่าจะชอบ”
พาสต้าอร่อยอยู่แล้ว กุ้งผัดน้ำมันหอมและเด้ง เป็นคู่ที่อร่อยแน่นอน
“อร่อย ขอบคุณสำหรับอาหาร”
“ดีใจค่ะ”
ปกติผมไม่คุยมากตอนกิน แต่ดูเป็นโอกาสรู้จักชีอน จึงพูด
“พูดถึงแล้ว ตอนหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษรับผมเป็นผู้ร่วมปฏิบัติการ คงตรวจประวัติผมด้วยใช่ไหม”
ตอนอยู่เกมผมสนแต่หาวัตถุดิบเวทมนตร์
“ในเมื่อทำงานด้วยกัน ให้ผมสืบภูมิหลังคุณบ้าง ครอบครัวเป็นอย่างไร”
ชีอนลนกับคำถามตรง ๆ ของโยฮัน ไอก่อนตอบ
“แฮ่ม เอ่อ... เป็นการตรวจประวัติพื้นฐาน ยืนยันว่าคุณโตสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและไม่มีประวัติอาชญากรรม แต่คุณพูดถูก มันไม่ยุติธรรมทั้งหมด”
ชีอนคิดจะตอบเลี่ยงชั่วครู่
“ฉันมีพ่อ แม่ และน้องสาว แล้วก็...”
เธอตัดสินใจพูดตรง
“...พ่อฉันเป็นผู้อำนวยการสำนักงานรับมือปรากฏการณ์ผิดปกติ หน่วยงานต้นสังกัดหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษ”
“...”
ข้อมูลใหญ่ไม่คาดคิดทำผมเงียบ
ดีที่ไม่รีบฆ่าชีอน เกือบแหย่รังผึ้งจริง ๆ
“...ฟังดูเป็นคนเก่งและดีนะ”
ชีอนยิ้มขื่นกับคำตอบกลาง ๆ
“ค่ะ ฉันว่าเก่ง แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นคนดี”
เธอนึกอดีตแล้วอธิบาย
“จริง ๆ แม่แท้ ๆ เสียตอนฉันยังเล็ก แม่ปัจจุบันเป็นแม่เลี้ยง น้องสาวก็เป็นน้องต่างแม่”
เป็นเรื่องวันเกิดอายุห้าขวบของชีอน
“พ่อถามว่าอยากได้อะไรวันเกิด ตอนนั้นฉันยังเด็ก... อาจเพราะเป็นเด็ก ฉันบอกว่าอยากได้แม่ใจดีและน้องสาวน่ารัก”
ผมยิ้มบาง
“น้องสาวเหรอ เป็นของขวัญที่ทำพ่อแม่ลำบากนะ”
“ฮ่า ๆ... ค่ะ แต่พ่อพาพวกเธอกลับบ้านจริงในวันเกิด แม่กับน้องสาว”
ชีอนหัวเราะไม่อยากเชื่อเมื่อนึกถึง
“ปรากฏว่าเขามีผู้หญิงอีกคนที่คบอยู่ เธอมีลูกของเขาแล้วด้วย”
ผมยิ้มบางกับเรื่องวันเกิดเหลวไหล
“เก่งในอีกความหมายจริง ๆ”
ผมเข้าใจชีอน พ่อที่ดี แต่ไม่ใช่มนุษย์ที่ดีนัก