บทที่ 32 — เจ้าแห่งคัมภีร์เวทมนตร์ (4)
ขณะเดียวกัน ที่ฟินแลนด์ ในเวลาเดียวกับที่โยฮันรับสายเอลลี่พลางครุ่นคิดเรื่องงานโกสต์บัสเตอร์...
เอลซี นักบุญแห่งภาคีนารีศักดิ์สิทธิ์ เด็กสาวผมเงินแสนงาม กำลังงอนอยู่ในห้อง เอาผ้าห่มคลุมหัว
“อือออ...”
คัมภีร์ ‘เดอะ บุ๊ก ออฟ ดิ แองเจิล ราเซียล’ พูดปลอบ
[เอลซี ออกจากผ้าห่มได้แล้ว ฉันจะบอกเลขลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งของสัปดาห์นี้ เอาเงินไปขยายภาคี แล้วเราค่อยไปปราบโยฮัน เจ้าของคัมภีร์ชั่วร้ายนั่น]
“ท่านราเซียล! ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องนั้น!”
เอลซีโผล่หน้าจากผ้าห่มแล้วตะโกน
“ไอ้พวกเวรในเว็บบอร์ดประวัติศาสตร์ทางเลือกเกาหลีแบนข้า! โดยเฉพาะไอ้คนชื่อ ‘Anon’! มันเป็นไอ้เหี้ยตัวจริง!”
“มันคอมเมนต์แย่ ๆ ใส่นิยายที่ข้าอุตส่าห์เขียน ‘มหาสงครามฟินแลนด์–ฮวานกุก: บุปผาขาวอันสูงศักดิ์ผลิบาน ณ ชายแดน’ เต็มไปหมด!”
ราเซียลอธิบายอย่างอ่อนโยน
[เอลซี จากที่ฉันรู้ ‘Anon’ เป็นเพียงชื่อปลอมที่ผู้คนใช้ร่วมกันบนอินเทอร์เน็ตเพื่อไม่เปิดเผยตัวตน]
[และเธอเป็นเด็กใสซื่อ การเถียงกับคนที่ใช้ลิ้นขว้างมีดใส่กันมีแต่ทำให้เจ็บ พวกนั้นไม่ได้อยากถกเถียงจริง ๆ แค่อยากหาเนื้อให้รุมฉีก]
เอลซีมุดกลับใต้ผ้าห่ม
“...อึก พวกนั้นผิดแท้ ๆ ทำไมข้าถึงถูกแบน ...ไม่ถูกต้องเลย บางคนบอกว่าชอบด้วยซ้ำ”
“โลกนี้มันผิดไปหมด อยากให้มีคาถาเรียกอุกกาบาตหรืออะไรใหญ่ ๆ ลงมาทำลายโลกจัง”
ความเงียบปกคลุมครู่หนึ่ง
[...]
ปก ‘เดอะ บุ๊ก ออฟ ดิ แองเจิล ราเซียล’ เปล่งแสงจ้า แล้วแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ก็เริ่มพิมพ์เอง
แกร๊กแกร๊ก แกร๊กแกร๊ก
โพสต์หนึ่งปรากฏบนเว็บบอร์ดประวัติศาสตร์ทางเลือก
[สวัสดีทุกคนในเว็บบอร์ดประวัติศาสตร์ทางเลือก ผมชื่อราเซียล
ผมเป็นผู้ปกครองของ ‘นักบุญฟินแลนด์ผู้สูงศักดิ์’ ซึ่งเคยโพสต์นิยายแต่งเองหลายเรื่องที่นี่ ตอนนี้เด็กของผมนอนมุดผ้าห่มไม่ยอมออกมาสามชั่วโมงแล้วเพราะถูกแบนจากเว็บไซต์
แน่นอน ผมเข้าใจว่ามีการโต้เถียงเกิดขึ้น
แต่แม้ผมสอนภาษาเกาหลีให้เธอ เธอก็เป็นชาวต่างชาติและดูจะไม่คุ้นกับวัฒนธรรมอินเทอร์เน็ตเกาหลี
ถึงอย่างนั้น เธอไม่ใช่เด็กไม่ดีที่ชอบใส่ร้ายคนอื่น และมีจิตใจอ่อนโยน ขอให้ผู้ดูแลพิจารณาปลดแบนเธอได้ไหมครับ
ผมจะสอนเธอไม่ให้ทะเลาะกับผู้ใช้อื่นด้วย]
ไม่นานก็ปลดแบน เอลซีโผล่จากผ้าห่ม หยิบ ‘เดอะ บุ๊ก ออฟ ดิ แองเจิล ราเซียล’ ขึ้นมา
“สมเป็นท่านราเซียล! ท่านคือคัมภีร์เวทมนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก!”
[ฮิฮิ~ เรื่องเล็กน้อย]
เสียงนุ่มนวลปลอบโยนดังจาก ‘เดอะ บุ๊ก ออฟ ดิ แองเจิล ราเซียล’
[เอลซี เล่นอินเทอร์เน็ตไม่ผิด แต่ต้องใช้ถ้อยคำสุภาพอ่อนโยน และร่วมสร้างวัฒนธรรมออนไลน์ที่ดีเสมอนะ]
เอลซีตอบอย่างกระตือรือร้น
“ค่ะ!”
จากนั้นเอลซีก็ไปทะเลาะดุเดือดบนเว็บอีก และถูกแบนสามวัน
“ทำไมมม!”
งานก่อนหน้านี้ไม่มีวิญญาณร้าย แถมได้เงินไม่มาก แต่เพราะได้บัตรของขวัญคาเฟ่บรันช์มา โยฮันจึงไปกินมื้อกลางวันที่นั่น
อาจเลยช่วงคนเยอะ เขาเข้าคาเฟ่เงียบ ๆ แล้วนั่งริมหน้าต่าง
บัตรนี่แลกเซ็ตเอ มีพาสต้า สลัดขนมปัง และกาแฟเหรอ ไม่เลว
เส้นพาสต้าก็เป็นแป้งอยู่แล้ว เพิ่มสลัดขนมปังอีกก็ดูมากไป...
แต่ขนมปังร้านแบบนี้เอาไปจิ้มซุปหรือซอสพาสต้าอร่อย มีข้อดีเหมือนกัน
ผมขอน้ำเย็นใส่น้ำแข็งหนึ่งแก้วจากพนักงานด้วย ไหน ๆ อยู่คาเฟ่แล้ว อ่านหนังสือไปด้วยดีกว่า ผมหยิบ ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ จากกระเป๋า
จะอ่าน ‘ปริศนาแห่งหนอน’ ก็ได้ เพราะมีคาถาน่าสนใจนอกจากคาถาเหี้ย ๆ แต่บางคาถาต้องใช้วัตถุดิบอย่างข้อมืออาชญากรที่ถูกแขวนคอ...
เอาเถอะ วัตถุดิบบางอย่างหาง่ายในยุคปัจจุบัน ส่วนบางอย่างคงหาง่ายในยุคกลาง
ขณะที่ผมเปิด ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ จะอ่าน...
‘นั่นอะไร’
ผมเห็นหนังสือการ์ตูนตั้งโชว์มุมคาเฟ่ พอเดินไปดูก็พบว่าเป็นการ์ตูนคลาสสิกเก่า ๆ
เดี๋ยวนี้คาเฟ่เอาการ์ตูนมาตกแต่งร้านด้วยสินะ
ระหว่างผมดูการ์ตูน พนักงานก็เดินมายิ้มให้
“สนใจหยิบอ่านได้นะคะ”
“อ้อ ขอบคุณครับ”
อืม~ ถ้าอย่างนั้น...
ผมหยิบเล่มหนึ่งจากกองแบบสุ่ม
ระหว่างรออาหาร การหยิบเล่มที่สะดุดตามาอ่านโดยไม่รู้เรื่องก่อนหน้าสนุกกว่าการเริ่มจากเล่มหนึ่งแล้วอ่านตามลำดับ
ใช่ จะให้ทำงานกับเรียนตลอดได้อย่างไร
อย่างน้อยตอนกินก็พักบ้าง
...
แล้วในชั่วพริบตาน่าขัน หนังสือภาพเล่มหนึ่งก็แย่งมือและความสนใจของโยฮันที่ควรเป็นของมันไป
...
‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ ที่ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะคาเฟ่จ้องโยฮันกับหนังสือภาพไม่วางตา
จังหวะนั้นพนักงานยกน้ำแข็งมา
“น้ำเย็นที่สั่งได้แล้วค่ะ—อ๊า!”
ซ่า!
พนักงานสะดุดเท้าตัวเอง น้ำเย็นราดหัวผม
“คะ... คุณลูกค้า! ขะ... ขอโทษค่ะ! เป็นอะไรไหมคะ”
“...ไม่เป็นไรครับ”
ไม่ได้ตั้งใจและขอโทษแล้ว จะให้ทำอย่างไร
เปียกก็เช็ดแล้วรอแห้ง เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้ผมโกรธ และโกรธไปก็ไม่ได้อะไร
...อีกอย่าง อาจไม่ใช่ความผิดพนักงานด้วยซ้ำ
ผมนึกถึงเหตุการณ์คล้ายกันก่อนหน้า
อย่างน้อยก็เป็นน้ำ ไม่ใช่เครื่องดื่มอื่น
ผมวางการ์ตูนเปียกไว้ริมหน้าต่างให้แห้ง เอนหลังพิงโซฟา พาดแขนข้างหนึ่งบนพนัก แล้วก้มมอง ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’
‘ทำไม มีปัญหาอะไร’
รู้ว่าฟังแปลกที่รู้สึกว่าหนังสือกำลังมองผม แต่...
...
สายตาที่สัมผัสจาก ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ เหมือนกำลังบอกว่า
‘ไม่รู้หรือว่าฉันโกรธทำไม’
‘...อ้อ น้อยใจเหรอ’
“แล้วไง แกเป็นเจ้านายฉันหรือไง”
!
ผมต่างหากเจ้านาย แกเป็นคัมภีร์เวทมนตร์ ไอ้โง่
ถึงอย่างนั้นมันก็มีค่าสำหรับผม จึงเช็ดมือให้แห้งสนิท
พรึ่บพรั่บ!
ผมหยิบ ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ ที่กำลังสะบัดหน้ากระดาษอย่างไม่พอใจ
“แกเองก็ชอบฉันถึงมาหาไม่ใช่เหรอ ทำไมทำตัวเย็นชานัก”
...!
“ถ้าอย่างนั้น...”
ผมกระซิบเสียงทุ้มเบา ๆ พร้อมออกแรงกดมือที่ถือคัมภีร์เล็กน้อย
“เปิดหน้ากระดาษสิ ฉันจะอ่านแกเอง”
‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ ที่กำลังสะบัดหน้าประท้วงเงียบลงทันที แล้วเชื่องขึ้น
หนังสือที่ปิดอยู่...
...
เปิดออกเมื่อโยฮันออกแรงเพียงนิดเดียว
เห็นแล้วผมหัวเราะลั่นในใจ
‘ฮ่าฮ่าฮ่า~ ได้ผลอีกแล้ว อย่าไปติดใจเล่นแบบนี้เชียว’
ผมยิ้มบาง ๆ กับความไร้สาระ แล้วปลอบหนังสือเบา ๆ
“ขอโทษถ้าทำให้น้อยใจ ไม่ได้ตั้งใจ”
...
ผมลองเพราะเคยได้ผลกับ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ ดูเหมือน ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ ก็แพ้คำพูดแบบพระเอกโรแมนซ์แฟนตาซีเหมือนกัน
ทั้งที่ผมไม่เคยอ่านนิยายแนวนั้นจริง ๆ จึงยังไม่แน่ใจว่าพูดถูกหรือเปล่า
ไม่นานพนักงานก็ยกเซ็ตเอมา
“น้ำเย็นกับเซ็ตเอได้แล้วค่ะ”
คราวนี้ไม่มีน้ำราดหัว
พนักงานพูดต่อ
“ต้องขอโทษเรื่องเมื่อกี้มากค่ะ ทางร้านอยากให้ของหวานฟรี จะรับคุกกี้หรือพุดดิ้งดีคะ”
“พุดดิ้งครับ”
ผมแอบมอง ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’
ดูเหมือนมันหายงอนสนิทแล้ว
§
§
§
อ่างเก็บน้ำใกล้ค่ายพักแรมก็อดส์ฮีลลิง
“อาาา...”
ซอมบี้ของเอ็ดเวิร์ด คอฟฟินกำลังกัดผู้ดูแลอ่างเก็บน้ำจนตาย
กร้วม กร้วม
เอ็ดเวิร์ดมองอ่างเก็บน้ำกว้างใหญ่
เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน
‘เลเมเกตอน’
สำหรับเอ็ดเวิร์ดและจอมเวทสายโซโลมอน คัมภีร์เล่มนี้สูงส่งและยิ่งใหญ่ที่สุด
จอมเวทนับไม่ถ้วนต่อสู้และตายเพื่อดึงความสนใจ ‘เลเมเกตอน’
...โชคดีที่คนอื่นดูยังไม่รู้ว่ามันอยู่ที่นี่
ถึงอย่างนั้นเขารอช้าไม่ได้อีก
เอ็ดเวิร์ดหยิบขวดแก้วบรรจุของเหลวสีม่วงจากเสื้อคลุม แล้วเทลงอ่างเก็บน้ำ
ทำอย่างนี้ย่อมถูกหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษจับได้ และอาจทำให้พื้นที่ทั้งภูมิภาคของเกาหลีเป็นอัมพาต แต่...
“จงมองข้า ข้านี่แหละผู้จะนำปีศาจนับไม่ถ้วน โปรดมอบกองทัพปีศาจแก่ข้า”
เอ็ดเวิร์ด คอฟฟินยิ้ม
“โอ้ เลเมเกตอน โอ้ คัมภีร์อันสูงส่ง”
ห้องเช่าเล็ก ๆ ของโยฮัน
ของที่สั่งมาส่งแล้ว ในที่สุด ในที่สุดก็ถึงเวลาทำเพนทาเคิลของจริง
ผมถอนหายใจเบา ๆ
“เฮ้อ... กว่าจะได้ทำ”
ระหว่างรอของส่ง ผมวาดวงเวทเพนทาเคิลลงบนแผ่นหนังเจ็ดแผ่นล่วงหน้าแล้ว ใช้สีตรงกับดาวแต่ละดวง
นอกจากเพนทาเคิลสำหรับอัญเชิญวิญญาณคิมมีรยอ ผมเลือกแบบที่ดูมีประโยชน์ด้วย
ผมชำระล้างร่างกายอย่างดีสำหรับพิธีแล้ว ถึงเวลาเริ่ม
ถือ ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ ในมือหนึ่ง ผมทำตามขั้นตอนที่จำได้
ขั้นแรกของการทำเพนทาเคิล เครื่องช่วยเวทมนตร์
ใส่ถ่านไม้ลงกระถางไฟแคมป์ปิงที่เตรียมไว้ จุดไฟ เติมว่านหางจระเข้ กำยาน และมาสติกแล้วเผา เมื่อควันลอยขึ้นก็ร่ายคาถา
“เพราะเหล่าศัตรูของพระองค์ พระองค์ทรงสถาปนาพลังผ่านปากเด็กและทารก”
“เพื่อทำให้ศัตรูและผู้ล้างแค้นสงบลง”
“เมื่อข้ามองสวรรค์ของพระองค์ ผลงานจากนิ้วพระหัตถ์ ดวงจันทร์และดวงดาวที่ทรงวางไว้”
“มนุษย์คืออะไร พระองค์จึงทรงระลึกถึงเขา และบุตรมนุษย์คืออะไร พระองค์จึงทรงห่วงใย”
คาถานี้ยาวจริง ๆ ผมระวังการออกเสียงอย่างมาก
เปลวไฟลุกแรงเกินกว่ากระถางแคมป์ปิงเล็ก ๆ จะทำได้ ก่อนสงบลงพร้อมควันที่ลอยขึ้น
ต่อไป ขั้นที่สอง
ถือเพนทาเคิลที่เตรียมไว้เหนือควันเพื่อชำระให้ศักดิ์สิทธิ์
ร่ายคำภาวนา
“โอ้ อาโดไนผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ที่สุด โอ้ เอลผู้ทรงพลังสูงสุด”
“โอ้ อักลาผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่สุด โอ้ ออนผู้เที่ยงธรรมที่สุด พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นปฐมและอวสาน อาเลฟและทาฟ”
“พวกข้าขอวิงวอนด้วยความนอบน้อมต่อพระบารมีอันศักดิ์สิทธิ์”
“ขอให้เพนทาเคิลเหล่านี้ได้รับการชำระและเปี่ยมด้วยคุณธรรมกับพลังเพื่อต่อต้านเหล่าวิญญาณ”
เท่านี้ก็เสร็จ นำออกมาใช้เมื่อจำเป็นได้แล้ว
ผมตรวจเพนทาเคิลที่ทำ
“อืม~ ตอนนี้ดูไม่พิเศษอะไรเลย”
เอาเป็นว่า
แต๊น~ ชุดเพนทาเคิลแผ่นหนังของผมเสร็จแล้ว
ผมม้วนเพนทาเคิลที่ทำเสร็จอย่างระมัดระวัง ใส่กระเป๋า
เพราะถึงเวลาเก็บของไปค่ายพักแรมเพื่อช่วยงานค่ายโบสถ์ของเอลลี่
ผมให้อาหารกริซลีย์เต็มที่
“กริซลีย์ กินเยอะ ๆ นะ เราจะไปไกลหน่อย”
“แง้ว~!”
กริซลีย์ตอบอย่างกระตือรือร้นแล้วกิน ผมยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็น ก่อนถอนหายใจ
‘รับงานเพราะไม่มีงานอื่น... แต่เป็นผู้ช่วยค่ายเนี่ยนะ’
หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน