บทที่ 24 — โกสต์บัสเตอร์ (8)
เมื่อได้รับข่าวว่าหน่วยตอบสนองเหตุพิเศษกำลังจะมาตรวจสอบ พนักงานฟาร์มก็บ่นอุบขณะเตรียมเก็บอุปกรณ์ใต้ดินเพื่อย้ายห้องปฏิบัติการ
“เขาสั่งว่าอย่าเพิ่งแตะห้องผ่าตัด ให้เก็บห้องอื่นก่อน เพราะคนที่ลักพาตัวมาวันนี้ยังไม่ได้ชำแหละ”
“ย้ายของทั้งหมดนี่ต้องใช้เวลานานแค่ไหนเนี่ย”
“ไม่ใช่ว่าแกต้องขนคนเดียวเสียหน่อย”
งานนี้ต้องใช้แรงงานจำนวนมาก แต่ไม่ใช่ปัญหาเพราะมีสัตว์ประหลาดที่มีรยอควบคุมอยู่—สิ่งมีชีวิตที่ถูกสะกดด้วยสำเนาคัมภีร์ ‘กุลท์ เด กูล’ ของเธอ
“กรรรร...”
สัตว์ประหลาดเหล่านี้เรียกว่ากูล มีใบหน้าคล้ายสุนัขและร่างกายเหมือนมนุษย์ พวกมันขนของตามคำสั่งพนักงาน
“ไอ้พวกเวรนี่ช้าฉิบหาย เร็วเข้า!”
พนักงานคนหนึ่งเตะกูลเพื่อระบายอารมณ์
“กรรร...”
กูลที่ถูกคัมภีร์ควบคุมเพียงรับแรงเตะแล้วขนของต่อ
แต่ในช่วงเวลาหนึ่ง คิมมีรยอ—เจ้าของสำเนาคัมภีร์ ‘กุลท์ เด กูล’ ที่ควบคุมกูล—ถูกกริซลีย์ซึ่งตื่นจากหลับฆ่าตาย
“—!”
ดวงตากูลทุกตัวเบิกกว้าง ร่างกายสั่นสะท้าน
“กรรร—อ๊า!”
การควบคุมกูลที่ถูกใช้งานเยี่ยงทาสขาดสะบั้น
พวกมันกระโจนใส่พนักงานฟาร์มทันที ฉีกกระชากคนที่อยู่ใกล้ที่สุด
“อะ... อะไรวะเนี่ย! อ๊ากกก!”
“เชี่ย นี่มันอะไรกัน! ร... รีบเอาปืนมา!”
พนักงานที่เข้าใจสถานการณ์เร็วรีบหนี ขณะที่กูลรุมทึ้งเพื่อนร่วมงาน เหมือนฝูงหมาป่าที่กรูกันเข้าหาซากสัตว์ตามสัญชาตญาณ พวกมันฆ่าคนที่หนีไม่ทันแล้วฉีกเนื้อกินจนอิ่ม
กร้วม! กร้วม!
เมื่อกินอิ่ม กูลตัวใหญ่ที่สุดซึ่งเป็นหัวหน้าก็ยืนขึ้นแล้วคำราม
“อ๊าาา!”
ถ้าแปลคร่าว ๆ ก็หมายถึง พวกเราจะไม่เป็นทาส! พวกเราจะเป็นนายเหนือโลก!
“ว๊ากกก!”
กูลตัวอื่นร้องตามหัวหน้า แล้วกรูกันออกสู่ทางเดินใต้ดิน
“กรรร...!”
พวกมันชะงักทันทีและถอยกรูดด้วยความกลัวตามสัญชาตญาณ จมูกสุนัขกระตุกเมื่อได้กลิ่นเลือดเข้มข้นของจอมเวทที่เคยกดขี่พวกมัน
ทางเดินว่างเปล่า แต่มีบางอย่างอยู่ตรงนั้น
สิ่งน่าสะพรึงกลัวยืนขวางหน้า
“กรรร...!”
หัวหน้ากูลตัดสินใจว่าจะหยุดตรงนี้ไม่ได้ มันฝืนสัญชาตญาณเตือนภัย ก้าวไปข้างหน้าแล้วหอนก้อง
“กร๊าวว!”
ส่วนแวมไพร์ล่องหน...
“แง้ว”
กริซลีย์เหวี่ยงแขนใส่เหยื่อที่จู่ ๆ ก็มาขวางทาง
ปัง! แผละ!
ศีรษะหัวหน้ากูลถูกกระชากหลุดแล้วกระแทกผนังทางเดินจนเละ
“...”
เหล่ากูลมองอยู่ชั่วพริบตา ก่อนหันหลังกลับ
“กรรร!”
พวกมันวิ่งไล่มนุษย์ที่หนีไปก่อนหน้าอย่างดุร้าย
พนักงานหยิบปืนที่ลักลอบนำเข้าอย่างผิดกฎหมายออกมาต่อสู้
“ใช้ของพวกนี้ได้เหรอ”
“ใช่เวลาห่วงเรื่องนั้นไหม! ใครก็ได้ไปตามคุณหนูมา!”
ปัง! ปัง!
การต่อสู้ระหว่างพนักงานฟาร์มกับกูลเริ่มขึ้น โดยมีชะตากรรมของห้องปฏิบัติการใต้ดินเป็นเดิมพัน
ขณะเดียวกัน กริซลีย์มองรอบทางแยกเพื่อหาทิศทาง
“แง้!”
มันร้องอย่างดีใจแล้วเดินต่อ เพราะสัมผัสได้ว่าโยฮันอยู่ใกล้ขึ้น
ในห้องปฏิบัติการใต้ดินอันแปลกประหลาดของจอมเวท โยฮันกับชีอนเดินอย่างระมัดระวังไปตามทางเดิน ขณะที่เสียงปืนกับเสียงร้องคล้ายสัตว์เห่าดังขึ้นเรื่อย ๆ
ผมเดินตามหลังเธอหนึ่งก้าว แอบมองใบหน้าด้านข้างที่มีทั้งความสุขุมและความตึงเครียด แล้วถามเบา ๆ แม้ไม่ใช่เรื่องจำเป็นต้องถามตอนนี้ แต่อาจไม่มีโอกาสอีก
“...ที่คุณใช้พังประตูลูกกรงเมื่อกี้ เป็นอะไรคล้ายวิทยายุทธ์ในนิยายกำลังภายในหรือเปล่าครับ”
การเปรียบเทียบของโยฮันทำให้ชีอนเผลอยิ้มเจื่อน
“วิทยายุทธ์... ก็มีส่วนคล้ายค่ะ แต่ฉันปล่อยปราณกระบี่หรือพลังฝ่ามืออลังการแบบในนิยายไม่ได้หรอก”
“มันเป็นวิธีหายใจพิเศษที่เพิ่มสมรรถภาพร่างกายชั่วคราว”
ผมหลุบตาเมื่อได้ยินคำตอบ
‘บ้าชะมัด ก็ว่าแล้ว...’
เวทมนตร์ที่ไม่มีไฟร์บอล วิทยายุทธ์ที่ไม่มีปราณกระบี่ อะไร ๆ ก็ไม่เป็นอย่างที่ควรเลย
แต่ผมยังสนใจอยู่ จึงมองมือตัวเองที่ว่างเปล่า
เวทมนตร์พิธีกรรมต้องใช้เวลาและการเตรียมตัว หากเรียกกริซลีย์ผ่านคัมภีร์ ‘ปริศนาแห่งหนอน’ ไม่ได้เหมือนตอนนี้ ผมก็แทบเป็นคนธรรมดา
ผมไม่มีความสามารถต่อสู้เลย ไม่ต้องพูดถึงเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ แค่คนสองสามคนรุมกระทืบก็คงจบเห่
เพราะอย่างนั้นการเรียนวิทยายุทธ์ก็ดูคุ้มค่า แม้ทำได้เพียงเพิ่มความสามารถทางกายชั่วคราว ต่อให้ไม่สู้ อย่างน้อยก็น่าจะวิ่งหนีได้เร็วขึ้นไม่ใช่หรือไง
ขณะที่ผมคิดเช่นนั้น
ปัง! โฮก!
เสียงปืนกับเสียงต่อสู้ดังขึ้นทุกย่างก้าว ชีอนแนบตัวกับผนังตรงมุมทางแยก ชะโงกมองแล้วพูดด้วยดวงตาตกใจ
“...โยฮัน ถอยไปก่อน”
แต่เราเข้าใกล้จนผมเห็นสิ่งเดียวกับเธอแล้ว
กูล
ในนิยายแฟนตาซี พวกมันมักเป็นอันเดดแข็งแกร่งที่เหนือกว่าซอมบี้ แต่เดิมคำนี้หมายถึงสัตว์ประหลาดกินคนจากตะวันออกกลาง เป็นสิ่งมีชีวิตฉลาด ปรับตัวเก่ง แข็งแรงเหนือมนุษย์ ใช้เวทมนตร์หรือแปลงกายเป็นมนุษย์เพื่อปลอมตัวได้
นอกจากอันเดดกับสัตว์ประหลาดตะวันออกกลาง ยังมีสิ่งมีชีวิตอีกชนิดที่เรียกว่ากูล
กูลในโลกของคธูลู
ตามตำนาน พวกมันบูชามอร์ดิกเกียนผู้เปี่ยมเมตตา หนึ่งในมหาเทพโบราณ ผู้ได้ชื่อว่าเทพแห่งสถานเก็บศพและมหากูล มีหัวคล้ายสุนัข ร่างเหมือนมนุษย์ มักอาศัยใต้ดินพ้นสายตามนุษย์ และกินซากศพเป็นอาหาร
แน่นอนว่าไม่ได้กินแต่ศพ เวลาหิวก็จะกินทุกอย่างตั้งแต่มนุษย์เป็น ๆ ไปจนถึงพวกเดียวกัน
เหมือนตอนนี้
แม้กระสุนเจาะทะลุไหล่ กูลตัวหนึ่งก็ยังฝ่าห่ากระสุนเข้าไปกัดคอพนักงานแล้วบิดจนเขาล้ม
“กร๊าวว!”
“อ๊ากกก!”
กูลตัวอื่นกรูกันเข้ามาฉีกกระชากพนักงาน กินเขาทั้งเป็น
ดูจากศพกูลจำนวนมาก ปืนก็คงได้ผลพอสมควร แต่จำนวนกูลยังมากกว่ามนุษย์
ขณะที่ชีอนกับผมเกร็งตัวเมื่อเห็นภาพสยดสยองของพวกมันที่ซุกหน้าลงในท้องคนแล้วกินเครื่องใน ใครบางคนก็สะกิดไหล่ผมจากด้านหลังอย่างหยอกล้อ
‘...!’
ผมเบิกตากว้าง ความเย็นเยียบแล่นขึ้นสันหลัง
ชีอนอยู่ข้างหน้า และไม่มีใครอยู่หลังผม
ผมค่อย ๆ หันหน้าไป...
ไม่มีใครเลย มีแต่ทางเดินว่างเปล่า
‘ฟู่...’
ผมคลายความตึงเครียด ถอนหายใจโล่งอกในใจ แล้วลิ้นเหนียว ๆ ก็เลียหน้าทักทาย
แน่นอนว่าคือกริซลีย์
ผมแอบลูบหัวกริซลีย์พลางระวังไม่ให้ชีอนเห็น เป้าหมายแรกคือกลับมาพบกริซลีย์สำเร็จแล้ว
ปัญหาเรื่องไร้กำลังต่อสู้จึงหมดไป
ถ้ามีคัมภีร์อยู่ด้วยก็ดีสิ...
และขณะที่ผมก้มมองฝ่ามือและนึกถึงคัมภีร์
“...”
อากาศเหนือฝ่ามือสั่นเป็นระลอก
มันจะมา ผมรู้โดยสัญชาตญาณ หากเรียกอย่างแรงกล้าพอ มันจะมา
คัมภีร์มีความสามารถเคลื่อนย้ายฉับพลัน เมื่อเจ้าของเรียก มันก็จะมา
“...โยฮัน”
เมื่อผมไม่ตอบ ชีอนจึงหันมามอง ผมรีบสะบัดมือยกเลิกการอัญเชิญ
“ขอโทษครับ... ผมแค่ตกใจมากไปหน่อย”
ใช่ ผมตกใจจริง ๆ
‘เดี๋ยวนะ... เชี่ย มันมาได้ถ้าผมเรียกงั้นเหรอ!’
ถึงอย่างไรการใส่กระเป๋าแบกไปเองก็ปลอดภัยกว่า แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมมันไม่เคยบอกเรื่องความสามารถนี้ กลับปล่อยให้ผมลำบากหอบมันไปไหนมาไหน
...ขณะเดียวกัน ในห้องที่คิมมีรยอตาย ข้างศพไร้หัวไร้แขน ‘ปริศนาแห่งหนอน’ ซึ่งกำลังจะตอบรับการอัญเชิญอย่างดีใจกลับถูกยกเลิกกะทันหัน
หึ่ง! หึ่ง!
มันสั่นอย่างไม่พอใจ