บทที่ 51 — บัดนี้ ผู้ใดเห็นสิ่งนี้... (3)
ผมกับชีอนเดินสำรวจโรงเรียน ระวังนักเรียนอื่นไปด้วย
“ตอนนี้ไม่เห็นอะไรน่าสงสัยนะ”
ทันทีที่พูดจบ ประตูห้องเรียนเปิด ชายคนหนึ่งพุ่งออกมากรีดร้อง
“เอ่อ— อ๊ากกก!”
...ปากผมนี่จริง ๆ
แต่เดิมนี่ก็เกมที่เกี่ยวข้องกับสิ่งลี้ลับ เรื่องอาจปะทุเมื่อไรก็ไม่แปลก แค่รอเวลา
ชีอนเบิกตาเมื่อเห็นชายตื่นตระหนก
“ผู้ชายคนนั้น... อยู่ในรายชื่อคนหาย”
เรารีบเข้าไป
“เราไม่ใช่นักเรียนที่นี่ เราเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ มาช่วยทุกคนออกไป”
ชีอนบอกตัวตนกับเป้าหมายอย่างเรียบง่ายชัดเจนเพื่อให้เขาสงบ แต่...
“เราต้องการข้อมูล รู้ว่าลำบาก แต่ช่วยตั้งสติสักครู่แล้วบอกว่าเกิดอะไร”
“ระ... รัฐ... เจ้าหน้าที่เหรอ อ๊า! ตาย! ตายแล้ว! ไม่อยากตาย! มันเริ่มอีกแล้วอีกแล้วอีกแล้ว!”
ชายพูดเพ้อ หน้าไร้สีเลือด
“แค่... อยากรู้อยากเห็น! กลับบ้าน! กลับบ้าน! ส่งผมกลับบ้าน! ไม่เอา! ไม่อยากตาย!”
เขาวิ่งหนีตามทางเดิน หลบชีอนที่เข้าหา
“อ๊าก—!”
ดูไม่มีจุดหมาย เขากังวลเกินจะยืนนิ่ง วิ่งสุ่มสี่สุ่มห้า
...แต่ไปได้ไม่ไกล
ตัวละครหญิงผมชมพูมัดแกละสองข้างโผล่จากหัวมุมทันที
“กรี๊ด! ทำอะไรของนาย!”
โครม—♡★!
เอฟเฟกต์คล้ายสายไหมระเบิดขึ้นเมื่อชายชนตัวละครผมชมพูแล้วล้ม
...เอฟเฟกต์สายไหมนั่นน่ากังวล แต่ช่างมัน
ต่างจากตัวประกอบหน้าอยู่ในเงา เธอหน้าตาน่ารักคมชัด ผมเดาว่าเป็นหนึ่งในนางเอกของสถาบัน
จริงด้วย ชีอนมองตัวละครผมชมพูแล้วอธิบาย
“ตามสมุด นั่นโมเอมิ โมโมะ หนึ่งในนางเอก เป็นตัวละครซึนเดเระ”
“...ซึนเดเระมัดแกละสองข้าง คลาสสิกจริง”
“ในเมื่อเขาหยุดแล้ว ไปคุ้มครองพลเรือนกัน”
แต่ชายคนนั้นนิ่งไป ผมคิดว่าแรงชนทำให้ได้สติ แต่ไม่ใช่
“มะ... ไม่ ...ไม่!”
เขายังนั่งพื้น เงยหน้ามองโมโมะ ตัวสั่น
ไม่ใช่ปฏิกิริยาคนเจอสาวน่ารัก แต่แข็งค้างเมื่อเห็นสิ่งที่กลัว
โมโมะ ซึนเดเระผมชมพูมัดแกละ จับชายกระโปรงมือหนึ่ง กดแน่น
“นะ... นายเห็นกางเกงในฉันใช่ไหม!”
ใบหน้าแดงสั่น เธอจ้องชายที่ล้ม
“ไอ้โรคจิต! ตายซะ!”
จากนั้นเหมือนซึนเดเระจากเกมจีบสาวยุคเก่า เธอยกเท้าเตะหัวเขา
“มะ... ไม่! ผมไม่เห็น! ไม่เห็นจริง ๆ! ไว้ชีวิตผ—”
โพละ! ฉัวะ—!
ศีรษะของชายคนนั้นระเบิด เศษเนื้อแดงกับเลือดสาดกระจายทั่วทางเดิน
ไม่มีแม้แต่เวลาเข้าไปห้าม
ภาพเหลวไหลไม่คาดคิดเกิดเร็วเสียจนผมกับชีอนอึ้งพักหนึ่ง
“อึ๊ย! น่ารำคาญ!”
ผมแกละสะบัด โมโมะเดินกลับหัวมุม
แล้วค่อยยื่นหัวออกมาในมุมบิดเบี้ยวน่าสยดสยอง
เอี๊ยด...
“...”
เธอใช้ดวงตาไร้อารมณ์รอเหยื่อคนต่อไปเดินเข้าหัวมุม
‘เชี่ย... นั่นไม่ใช่ซึนเดเระ... นั่นฆาตกรโรคจิตลี้ลับประจำหัวมุม’
ผมรีบตั้งสติ จำเป็นต้องทำ
คนตายแล้วก็จบ... ผมยังต้องรักษาสติและรอดไม่ใช่หรือ
จังหวะนั้นเสียงฝีเท้าดังในทางเดิน
กึก— กัก—
ตัวละครสาวสวยผมน้ำตาลท่าทางลึกลับเดินมา
“เฮ้อ... ทางเดินเละอีกแล้ว คงเพราะที่นี่มีคนบุคลิกหลากหลายเหลือเกิน”
เธอถอนหายใจมองทางเดินเปื้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นกับเลือด
“ควรรับสมาชิกสภานักเรียนเพิ่มไหม งานเยอะจริง”
เธอยิ้มเหมือนช่วยไม่ได้ เปิดหน้าต่างมองข้างนอก
“...แต่ฉันชอบโรงเรียนนี้”
เธอทัดผมที่ลมพัดหลังหู แล้วหันมองผม กระซิบเบา ๆ
“แล้วเธอล่ะ”
ผมอยากถามว่าคนสติดีที่ไหนจะชอบโรงเรียนมีศพนอนเกลื่อน... แต่แน่นอนว่าความเห็นผมไม่สำคัญ
นี่ไม่ใช่บทสนทนาหรือคำถาม
[ชีวิตประจำวันสงบสุขไร้เรื่องบ่น เพียงห่างไกลสิ่งหัวใจเต้นแรงที่เรียกว่าวัยเยาว์]
เสียงบรรยายราบเรียบมั่นคงก้องทั่วโรงเรียน
[ผมคิดว่าวันน่าเบื่อเหล่านั้นจะดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งพบเธอ]
ไม่ใช่เสียงประกาศโรงเรียน ...เป็นเสียงบรรยาย
[เด็กสาวที่พูดกับผมในโรงเรียนยามอาทิตย์ตก เกรโมรี ประธานสภานักเรียนแห่งสถาบันฮาเร็ม]
เด็กอื่นใช้ชื่อญี่ปุ่น ทำไมประธานสภาคนเดียวเป็นฝรั่ง
...เอาเถอะ ตัวละครฝรั่งมีทั่วไป ไม่สำคัญ ต่อ
[เธอคิดอะไรถึงชวนนักเรียนธรรมดาอย่างผมเข้าสภานักเรียน ...แต่ผมมีลางเล็ก ๆ ว่าเมื่ออยู่กับเธอ ชีวิตธรรมดาอาจเปลี่ยน]
เสียงบรรยายจบ
เสียงไพเราะของเกรโมรีสาวผมน้ำตาลดังขึ้น
“มาเถอะ มาสร้างชีวิตในสถาบันด้วยกัน”
พร้อมกันนั้นชื่อเกมปรากฏเหมือนหน้าต่างสถานะโฮโลแกรม
ตึกตัก!
[พิชิตสาวนี้ สาวนั้น และทุกสาว~ ชีวิตฮาเร็มสุดหัวใจเต้นในโรงเรียน~ รักกันจนวันตาย]
‘...แม่งอะไรของมันวะ’
ใช่ นี่ไม่ใช่บทสนทนา
เห็นบ่อยในเกมจีบสาวกับวิชวลโนเวล
เป็นบทนำเปิดเกม
[เรื่องรักไม่รู้จบผ่านการเกิดใหม่ไม่สิ้นสุด]
เพลงดังจากหน้าต่างโฮโลแกรม ขณะที่ฉากเหตุการณ์ต่าง ๆ ในโรงเรียนวาบผ่าน
มีตั้งแต่เหตุการณ์สนุกกับสาวสวย ไปจนฉากสยองที่จู่ ๆ เปลี่ยนอารมณ์พร้อมเสียงสัญญาณซ่า
ชักเย่อโดยใช้ไส้มนุษย์แทนเชือก
ศพนักเรียนนอนบนเตียงหลังนางเอกที่ยิ้มสดใสถือผ้าพันแผลในห้องพยาบาล
นางเอกใช้ตะเกียบคีบเนื้อชิ้นเล็กไม่ทราบชนิด ยื่นพร้อมพูด ‘อ้าปากกว้าง ๆ~’
...ภาพที่ผมไม่อยากเห็นฉายต่อหน้า
ในนักเรียนที่ถูกนางเอกโรคจิตฆ่ามีทั้งตัวประกอบและคนจากรายชื่อคนหายที่ถูกลากเข้าเกม
ชีอนยังมีใบหน้าสงบตามปกติ แต่กำหมัดแน่น
ราวกับกำลังเล่นกับมด แล้วจู่ ๆ ก็ฆ่าทิ้งอย่างไร้เหตุผล
“...”
เธอเกลียดสิ่งลี้ลับที่ล่าคน และความโหดร้ายไร้เหตุผลของมัน
ส่วนโยฮัน...
เรื่องเศร้าจริง แต่ดูต่อไม่ดีต่อสุขภาพจิต
“เมนู”
...เขาเปิดหน้าต่างเมนูหาปุ่มข้ามบทนำ
“...”
แต่ไม่มีปุ่มข้าม
“เฮ้อ...”
ผมหรี่ตา
ยังไม่รู้อะไรอื่น แต่แน่ใจเรื่องหนึ่ง
พวกมันไม่ใส่ปุ่มข้ามเพื่อยัดฉากเลือดสาดน่าสยดสยองให้ผู้เล่นดู โดยแสร้งว่าเป็นหักมุมช็อกโลกแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไม่ว่าจะเกมลี้ลับหรือไม่...
เกมนี้แม่งห่วยแตกสิ้นดี
...เอาเถอะ นั่นก็ไม่สำคัญ
สิ่งสำคัญตอนนี้คือ—
ผมก้มมองมือ
“...”
—ผมพยายามตั้งแต่ตื่น แต่เรียกคัมภีร์ไม่ได้
ทั้ง ‘ปริศนาแห่งหนอน’ และ ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ ไม่ตอบสนอง เหมือนสัญญาณส่งไม่ถึง
ดูจากชุดนักเรียนแทนเสื้อคลุมที่ใส่ก่อนหน้า สถานที่นี้คงมีโครงสร้างที่นำวัตถุจากโลกภายนอกเข้ามาไม่ได้
เกรโมรี ประธานสภานักเรียนสาวผมน้ำตาล มองผมแล้วยิ้มสวย ดวงตาหยีเหมือนเยาะเย้ย
ใช่ เป็นครั้งแรกนับแต่ได้คัมภีร์ ผมเข้าไปพัวพันกับเหตุลี้ลับโดยไม่มีมัน
ห้องเช่าเล็ก ๆ ของโยฮัน
หลังเจ้านายหายไปพร้อมหญิงข้างตัว กริซลีย์ แวมไพร์ล่องหน ขัดคำสั่งห้ามออกมาแล้วปรากฏจากคัมภีร์
“แง้ว...”
มันจิ้มแผ่นแบน (แล็ปท็อป) ที่ถูกทิ้งเดียวดายบนโต๊ะ—สิ่งสุดท้ายที่โยฮันแตะก่อนหาย
แต่ไม่มีปฏิกิริยา
“แง้ว”
กริซลีย์เอียงหัว แล้วนึกถึงเรื่องที่เคยเกิดกับเจ้านาย
ความทรงจำลอยขึ้นเบา ๆ
วันหนึ่ง เมื่อเจ้านายอนุญาต กริซลีย์เล่นเปิดปิดประตูตู้เย็นอย่างมีความสุข
[“แง้ว~ แง้แง้แง้!”]
ปึง—แกร๊ก! ปึง—แกร๊ก! ปึง—แกร๊ก!
แต่กลางเกม ตู้เย็นเริ่มทำตัวแปลก
หึ่งงง!
[“แง้ว ...แง้วว”]
เมื่อกริซลีย์เรียกโยฮัน เขาพูด
[“...ตู้เย็นพังแล้วเหรอ”]
โยฮันแก้ปัญหาอย่างสมฐานะอดีตนักศึกษามนุษยศาสตร์เอกปรัชญา
[“แบบนี้ได้ไหม”]
เขาใช้มือตบตู้เย็นสองที
[“ฮึย่า! หายพัง! ซ่อมตัวเอง!”]
โชคดีที่มันกลับมาใช้ได้จริง
กริซลีย์ทึ่งเมื่อเห็นตู้เย็นตายแล้วฟื้น
[“แง้วว!”]
...จบภาพย้อนอดีต
เมื่อนึกถึง กริซลีย์จึงตัดสินใจลองวิธีที่เจ้านายสอน
“แง้ว—!”
มันยกแขนเหนือแล็ปท็อปอย่างเด็ดเดี่ยว
แล้วคัมภีร์ทั้งสองที่ย้ายไปอยู่บนเตียง—‘ปริศนาแห่งหนอน’ กับ ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’—มีใจตรงกันเป็นครั้งแรกนับแต่เลือกโยฮันเป็นเจ้านาย และหยุดกริซลีย์
หึ่ง! หึ่ง!
พวกมันสะบัดหน้ากระดาษอย่างร้อนรน