บทที่ 54 — บัดนี้ ผู้ใดเห็นสิ่งนี้... (6)
เพราะเป็นฉากโรงเรียนญี่ปุ่น สถาบันจึงมีเรียนเช้าวันเสาร์ นักเรียนตัวประกอบทยอยมาโรงเรียน
และประธานสภานักเรียนแห่งสถาบันฮาเร็ม เกรโมรี สาวงามผมน้ำตาล เดินตามทางเดินใต้แดดสดชื่น ริมฝีปากมีรอยยิ้มอ่อนโยนเจือเยาะ เธอนึกถึงคิมโยฮัน ชายที่เพิ่งถูกลากเข้ามา
“ฮิฮิ~”
บางทีพอเห็นพวกขี้แพ้รวมตัวในอาคารเรียนเก่า เขาคงรู้ว่าพิชิตนางเอกไม่ได้ จึงทิ้งเส้นทางจีบ หลบโรงเรียนเพื่อเลี่ยงพวกเธอ ไม่ออกจากบ้านยกเว้นไปทำงานพาร์ตไทม์
วันศุกร์เขาแวะโรงเรียนแป๊บหนึ่ง... แต่วันเดียวจะทำอะไรได้ คงมาแอบสำรวจด้วยความกลัวจนตัวสั่น
เธออดหัวเราะไม่ได้ ความคาดหวังที่พูดไปเป็นแค่คำลม ๆ ไม่เคยหวังจริง แต่ไม่นึกว่าแม้แต่เป็นตัวตลกก็ยังทำไม่ได้ดี
“หืม~ ให้พวกนางเอกจัดเหตุการณ์เยี่ยมบ้านดีไหมนะ”
ขณะเกรโมรีคิด—
“...หืม”
เหลือบผ่านหน้าต่างทางเดินทำให้เธอหยุด
ไม่ใช่แค่เธอ นักเรียนตัวประกอบลี้ลับในทางเดิน สนาม และเส้นทางมาโรงเรียนต่างหยุดด้วย
“—อะไรเนี่ย”
พวกมันจ้อง ‘สิ่งนั้น’ ที่พุ่งเข้าประตูโรงเรียนอย่างรวดเร็ว
ตาเห็นชัด แต่สมองเข้าใจไม่ได้ ร่างแข็งค้าง รอยเยาะหายจากหน้าเกรโมรี เสียงโง่ ๆ หลุดปาก
“หา”
ครืน ครืน! กรุกกรักกรุกกรัก—!!
เสียงล้อกระหึ่ม รถลาก—หรือราชรถ—พุ่งเข้าหาสถาบันไม่ลังเล แต่ไม่ได้มีม้าลาก
ชมพู ฟ้า เขียว ม่วง ทอง
นางเอกลี้ลับผมหลากสีวิ่งยิ้ม ลากรถนั้น
และกลางราชรถ—
โยฮัน ผู้กลายเป็นจ้าวเหนือหัวโลกเกมจีบสาว ยืนสีหน้าสงบ
“...”
ชีอนยืนเรียบร้อยข้างเขาบนราชรถ สีหน้าลำบากใจ
“เอ่อ โยฮัน...”
“อะไร ช้าไปเหรอ”
ผมซื้อแส้ของเล่นจากร้านค้าเมนูทันที แล้วฟาดใส่นางเอกโรคจิตลี้ลับ
เพียะ~!
“วิ่งเร็ว ๆ ยัยหมูไซเบอร์”
“รับทราบค่า☆ เข้าใจแล้ว~ นายท่าน!”
เด้ง! ดะเด้ง!
เสียงเครื่องจักรพังดังพร้อมเอฟเฟกต์หัวใจและดาวพุ่งจากนางเอกโรคจิต
“...”
ชีอนปิดปากเงียบ
ราชรถแล่นผ่านประตูโรงเรียนไม่มีอะไรกั้น ประธานสภานักเรียนพาตัวประกอบลี้ลับจำนวนมากออกมาต้อนรับเอง พอเห็นเกรโมรี ผมหยุดรถแล้วลง
ครืน—กึก
ชายโค้ตขาวสะบัดเมื่อผมก้าวลงอย่างคล่องแคล่ว เมื่อผมกับชีอนลง นางเอกโรคจิตที่รออยู่สองข้างก็สรรเสริญ พวกเธอเสียระบบเต็มที่ ร่างกะพริบสั่นพร้อมสัญญาณซ่า
“สรรเสริญ! หมอบกราบ! สรรเสริญ! หมอบกราบ!”
...ก็จริง ผมสะกดจิตด้วยเพนทาเคิล แต่ยังเหลวไหลอยู่ดี
“ไม่ต้องหมอบ... พูดว่า ‘ไชโย’”
“สรรเสริญ! ไชโย! สรรเสริญ! ไชโย!”
หน้าผากเกรโมรีย่น คิ้วสั่นเมื่อเห็น
“นี่มันอะไร...”
อย่างไร ด้วยวิธีไหน เล่นซ้ำมานับครั้งไม่ถ้วน ไม่เคยเกิดแบบนี้
ไม่ถึงสัปดาห์ มาโรงเรียนวันเดียวแล้วพิชิตนางเอกทุกคนได้หรือ ...ไม่ เขาทำให้เป็นทาสตรง ๆ เป็นไปไม่ได้
ใช่ เขาใช้กลโกง เกิดบั๊ก
เกรโมรีพยายามคืนสภาพนางเอกลี้ลับและควบคุมใหม่ แต่... ทำไม่ได้ พลังเวทที่เหนือกว่าขวางไว้
เธอสะดุ้งเมื่อเห็นลวดลายเวทมนตร์ในดวงตานางเอก [เพนทาเคิลดวงที่ห้าแห่งดาวศุกร์]
หึ่ง—
เธอสัมผัสพลังของสิ่งที่ถูกอัญเชิญผ่านคาถานี้
‘...อย่าบอกนะว่าเป็นของร่างจริง—!’
ใบหน้าประธานสภาเกรโมรีเต็มความหวาดกลัว ตัวสั่น เธอถอยโดยไม่รู้ตัว สั่งตัวประกอบลี้ลับ
“...หยุดพวกมัน”
เสียงโยฮันดังทันที
“จัดการ”
ลวดลาย [เพนทาเคิลดวงที่ห้าแห่งดาวศุกร์] ในตานางเอกวาบ พวกเธอชักเลื่อยยนต์ คาตานะ เคียวโซ่ ง้าวใบจันทร์เสี้ยว และกระบองหนาม ตามลำดับ แล้วพุ่งฆ่าตัวประกอบลี้ลับ
ครืนนน! ฉัวะ! กร๊อบ! กร๊อบ!
เมื่อพวกสิ่งลี้ลับฉีกกันเอง ก็ไม่มีอะไรขวางเรา ผมกับชีอนเดินเข้าหาเกรโมรี เหมือนตอนพบครั้งแรกในทางเดินยามอาทิตย์ตก
ตึก—ตึก—
แต่ครั้งนี้เกรโมรีไม่ใช่ฝ่ายยิ้ม
“ผมพิชิตนางเอกครบตามที่เธอต้องการแล้ว คิดว่าไง”
ผมหยุดตรงหน้า ยิ้มอ่อน
“ตอนนี้มีคุณสมบัติจะพิชิตเธอหรือยัง”
เกรโมรีฝืนยิ้มบนใบหน้าบิดเบี้ยว
“ฮ่า ๆ... มากเกินพอเลย”
จากนั้นดีดนิ้ว เปลี่ยนสถานที่
เป๊าะ—
เราถูกส่งไปห้องประธานสภานักเรียน—ฉากเหตุการณ์ตอนจบเกมที่ไม่เคยถูกใช้สักครั้ง
เกรโมรีนั่งพิงโต๊ะดูแพงในห้องสภา
“เอาเถอะ~ ถึงใช้ทางลัด แต่เธอเป็นคนแรกที่พิชิตนางเอก”
สีหน้ากลับสงบ เธอจ้องผมกับชีอน
“เพื่อเป็นเกียรติ ฉันจะบอกเรื่องที่เธอชอบ”
ตาโค้งยิ้ม
“ถ้าคนที่ตายที่นี่ไม่ได้ตายจริง ๆ จะทำอย่างไร”
“สิ่งที่เธอเพิ่งพูด—”
พอชีอนตอบสนอง ผมยกแขนห้าม ส่งสายตา
“ฉันฝากเรื่องนี้ให้คุณ โยฮัน”
เธอพยักหน้า เข้าใจเร็วดี ทำงานง่าย
ผมถามเกรโมรี
“น่าสนใจ แล้วคนที่ตายอยู่ที่ไหน”
“ใครจะรู้~ ถ้าจบเกมนี้จะรอดไหม จะตายไหม ฉันเองก็ไม่แน่ใจ”
“จริงเหรอ งั้นผมก็ไม่จำเป็นต้องรู้”
เกรโมรีกับชีอนเบิกตาพร้อมกัน ผมไม่สน พูดกับชีอน
“เราตกลงช่วยคนที่ยังมีชีวิตยี่สิบห้าคน คุณไม่ต้องรับผิดชอบคนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายหรือรอด และไม่ต้องเอาตัวเองเสี่ยงเพื่อพวกเขา”
พูดให้ตรง ผมต่างหากที่ไม่ต้อง
“...อีกอย่าง ฟังข้อเสนอปีศาจไม่เคยมีอะไรดี”
ผมหรี่ตา ก้าวหน้า เกรโมรีไหล่กระตุก
“...!”
หน้ากากสงบที่เธอพยายามใส่กลับแตก เธอใช้เสียงยั่วยวนเสนออีก
“ฮ่า ๆ... แต่รู้ไหม ฉันเข้าใจว่าผู้หญิงคนนั้นต้องกลับ แล้วเธอล่ะ”
“หืม~”
ผมหยุด เกรโมรีพูดหวาน
“เธอพิชิตนางเอกทุกคน เห็นตอนจบแล้ว ตอนนี้เป็นเจ้านายที่นี่ สถาบันเป็นกล่องของเล่นเธอ เสพสุขอะไรก็ได้ตามใจนะ ...จะทำอะไรกับฉันก็ได้ด้วย”
เกรโมรีแก้ริบบิ้นตรงคอ เผยร่องอก
ปีศาจจริง ๆ ผมเพิ่งบอกว่าฟังข้อเสนอปีศาจไม่ดี แต่ข้อเสนอน่าสนุกจนเผลอฟัง
ผมก้าวอีกก้าว
“เอาสิ เปลี่ยนหินให้เป็นขนมปัง”
หน้าเกรโมรีแข็ง
“...อย่าเข้ามา”
“กระโดดจากหน้าผาโดยไม่ให้ผมสักเส้นเป็นอะไร”
ผมคว้าคอเกรโมรีที่เซ แล้วกระแทกเธอลงโต๊ะ
ปัง!
“อึก...!”
เส้นผมสีน้ำตาลของเธอสยายกระจาย หน้าอกใหญ่กระเพื่อม
“ล่อลวงผมสิ ปีศาจ”
ขณะคำเยาะเย้ยและดูถูกของโยฮันก้องในห้อง—
“อ๊า...”
เธอพยายามสุดแรงจะผลักเขาออก แต่เวทมนตร์ที่ลงไว้บนเสื้อคลุมคุ้มครองเขาอยู่ ดังนั้น...
เกรโมรีเอื้อมมือมาลูบหลังโยฮันอย่างยั่วยวน ขาโอบเอวเขา
“...ฉันจะเป็นคนรับใช้ จะรักเธอ จะเลียเยียวยาบาดแผลและความโดดเดี่ยวของเธอให้หายไป”
ผมอดหัวเราะไม่ได้ ปีศาจเหมือนกันหมดได้อย่างไร เยาะเย้ย ดูถูก ข่มขู่ แล้วขอชีวิตอีกสักครั้ง
...เอาเถอะ ไม่สิ คนก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ
ผมยิ้มบาง กระซิบข้างหูเกรโมรีอย่างอ่อนโยน
“ขอบคุณ”
แล้วผมกดหน้าผากเธอ ผลักกลับ
“แต่ไม่เอา ผมมีความรักมากพอแล้ว”
“...!!”
ใช่ ได้รับความรักจากคนอื่นก็ดี แต่สิ่งสำคัญกว่าความรักของคนอื่นที่อาจมีหรือไม่มี คือการรักและดูแลตัวเอง
ผมหยิบเพนทาเคิลโลหะตะกั่วจากในโค้ต ข้อดีวันศุกร์คือวันถัดไปเป็นเสาร์
[เพนทาเคิลดวงที่สองแห่งดาวเสาร์]
เวทมนตร์เพนทาเคิลทำลายล้างที่เคยบดกองซอมบี้เอ็ดเวิร์ดเป็นผง
พูดตรง ๆ ผมชอบพลังมันจนศึกษาและจำเวทมนตร์เพนทาเคิลมากมาย เน้นที่มีประโยชน์ และเมื่อวานผมให้นางเอกโรคจิตที่สะกดจิตวาดวงเวททั่วสถาบัน
ไม่ใช่วงแปรธาตุทั่วประเทศ... แต่เป็นวงเวททั่วสถาบัน
“อ๊าก!”
เล็บเกรโมรียาวขึ้น เล็งหลังโยฮัน แต่ชีอนจับมือทันที
เพียะ—
กริซลีย์รุ่นประหยัดทำงานดี
ผมกดเกรโมรีที่ตาเบิกกว้างไว้ แล้วร่ายคาถา
“โอ้ ราชาผู้ขี่มังกร โอ้ หญิงชราผู้พิงคนรับใช้ โอ้ หมู มังกร และนกฮูก”
เสียงผมก้อง อาคารสั่น
“โอ้ วิญญาณแห่งดาวเสาร์ จงตอบรับคำเรียกของข้า”
ผมประกาศ โลกเอ๋ย จงแตกสลาย
แสงพุ่งจากเพนทาเคิล ทำลายโลกปลอมที่ขวางทางผู้ร่าย
ครืนนน—
สถาบันกับร่างนักเรียนแตกเป็นเศษกระจาย
และ...
ในห้องเช่าเล็กของโยฮันในโลกภายนอก
แม้แยกกัน เขายังเป็นเจ้าของคัมภีร์ ‘เดอะ เลสเซอร์ คีย์ ออฟ โซโลมอน’ เปิดอย่างยินดีตอบรับ แสงส่องจากหน้ากระดาษที่เปิด
พรึ่บ—!
มันส่งพลังเวทผ่านช่องที่โยฮันสร้าง ช่วยคาถา
และ...
หึ่ง—หึ่ง—!
‘ปริศนาแห่งหนอน’ สั่นรุนแรงบนเตียง งอนว่าทำไมไม่ใช้เวทมนตร์ของตัวเอง